8 juli 2018 at 22:23

The show must go on!

Afgelopen zaterdag de zomernationale in Vries gehad. Een keuring met bijna alle dieren in topvorm en vele fokkers en volgens de keurmeesters van nationaal niveau. Maar liefst 31 inzenders en 182 dieren, dus er moest wel wat gebeuren om mee te doen met de titels. Helaas waren mijn voorbereidingen door verschillende omstandigheden en drukte niet helemaal super, maar dat maakt niet uit ‘The show must go on’ zeggen ze toch?

Ik zal deze keer onze dieren niet helemaal bespreken, ik moet zelfs nog een verslag voor De Dwerggeit van deze keuring maken en gelukkig heeft mijn moeder van iedere rubriek wat aantekeningen gemaakt wat de keurmeesters hebben gezegd en normaal kon ik dan zelf de keuring ook nog wel ‘terugdraaien’ en dan maakte ik op die manier het verslag. Ik merk nu 1 dag later al dat het mij al niet meer lukt en gisteren had ik meteen al dat ik bepaalde rubrieken niet ‘gezien’ heb. Terwijl ik wel bijna in alle rubrieken gekeken heb. Ook om de kampioensfoto’s te maken en dat ik met de kampioenschappen al bezig ben om mijn ‘boeltje’ bij elkaar te rapen en de dieren in de kar te doen, mis je toch net paar details en negen dieren bij je is meer dan genoeg. Ik zat vandaag al te denken, volgende keren echt (veel) minder dieren inschrijven, dan heb je veel meer tijd om met personen te praten en rustig te kijken. Maar als iedereen dat weer doet, dan blijft het hetzelfde, want dan heb je weer veel minder rubrieken en moet je relatief net zo vaak weer iets doen. Dus niet doen en we moeten vooral met clubshows de ideale mix houden van ten eerste veel inzenders en een leuk aantal dieren verdeeld over de inzenders. Zo hebben we nu al meer personen in de vereniging die iets willen doen en dan denk ik o.a. aan Engbert de Vegt die een prachtig verslag heeft geschreven van Buitenpost en misschien is het ook wel tijd dat er eens andere fotografen opstaan en dat het niet steeds op mij en Evert-Jan aankomt… taken verdelen en doorgeven (rouleren) is denk ik de sleutel om het voor iedereen leuk en gezellig te houden!

De keuringsuitslagen staan dus gewoon op de pagina maar even paar dieren toelichten. Ten eerste blij met het lammetje Joshelyn die in de eerste rubriek geitlammeren mocht en een prachtig trio was met haar twee halfzusjes van Joshua v.d. Wolfhaag en uiteindelijk Bertus de mooie 1A plaats mocht innemen en Joshelyn de 1B. Dik tevreden mee en paar maanden geleden bij de eerste denkbeeldige selectie moest ze zelfs vertrekken, omdat het zwarte lammetje beter leek. Misschien was dat ook wel zo, maar die bleek ‘kween’ te zijn en die is vrijdagavond vertrokken. Zo had Julene zaterdag geen lammetje meer te zogen en dat was even afwachten wat ze ging doen. Thuis mekkerde ze en nu al weer om haar lammetje, maar op de keuring ging het in haar rubriek goed en ze droeg zelfs de staart nu goed in de rubriek en zo kwam ze nu dan in een hele mooie rubriek op kop en kreeg ze veel lof en vooral op haar benen dat ze een voorbeeldgeitje is qua benen. Mooi vierkant en recht onder het lichaam geplaatst en tijdens het rondgaan toch heel soepel! Helaas met het kampioenschap ging de staart weer net wat ‘los’ en mocht ze wel bij de laatste vier, maar een titel zat er dus niet meer in. Ook de zwartbonte Linda deed het weer super. Ja, thuis en met mijn moeder, die natuurlijk de eigenaar is van de Linda’s hebben we het nooit over de nummers, maar we geven ze meteen ‘een bijnaam’, haar moeder is de witte Linda, de andere Linda is de halfbonte Linda, 1 kant bruin en de andere kant bont, en we hebben de bruine Linda (jeugdgeit) en die komen allemaal uit de mooie koebonte Linda. Makkelijk toch? 🙂
Het zwartbonte lammetje liep in de rubriek geweldig en kreeg veel lof over haar heen. In de pauze werd ik door velen aangesproken, wat een mooi lammetje, qua kleur en qua bouw en dat is echt genieten dan. Hoe vaak heb je met koebont het geluk dat de mooiste bonte (zusjes waren bruin en bruin met paar kleine vlekken), dan ook nog eens de allerbeste is? In de kampioensrubriek liep haar halfzusje en tante zegger (de halfbonte Linda) twee achter haar en ze begonnen met elkaar te communiceren. Dat was voor de andere wel gunstig, die trok er naar toe, maar de zwartbonte wilde steeds zien waar die andere was. Dat kwam de perfecte show niet ten goede en ik mocht wel weer bij de laatste vier staan, maar ik denk daardoor ook net geen titel.

Zoals de kop ook al zegt ‘The show must go on’ vond ik dat weer deze keuring ook wel weer toepasselijk voor de plaatsing van de dieren. Want wat is de show enorm belangrijk voor de plaatsing tegenwoordig! Ik heb het ook vaak langs horen komen van de keurmeesters en alhoewel ik er zelf ook enorm voorstander van ben dat een dier goed moet showen in de ring, is het soms wel enorm jammer dat bepaalde dieren dan met een iets mindere show (of net de staart niet drukken en dan denk ik niet meteen aan mijn eigen dieren) dan geen titel meer krijgen of in de rubriek een mindere plaatsing. Het is ook geen keuring meer, maar meer een show en zonder show op het dier kun je het tegenwoordig helemaal vergeten om vooraan mee te kunnen doen. Ook helemaal terecht, want ligt het aan het dier zelf of te weinig oefening en degene die wel goed heeft geoefend wordt dan zo gepasseerd door een dier dat niet wil showen. Maar we moeten ons allen ook eens goed afvragen wat de mooie show is. Sommige dieren zie ik bijna de arm van de voorbrenger afrukken en andere dieren worden (zigzaggend) hard door de ring gedraafd en andere dieren lopen niet steeds voor de voorbrenger op, maar lopen dan rustiger maar toch attent door de ring. Als voorbeeld heb ik nog altijd Elodie van de Vossenpoel op het netvlies. Albert Billen liep er heel mooi rustig mee door de ring en de geit was toch super attent en had de hals er altijd fier op en het touwtje kon gewoon ook met een boogje hangen denk ik en ze ging mooi stappen.
Ik ben paar keer met de Hackney’s naar de keuring geweest en dan had je ook een rondje zonder op- en bijzet en vervolgens mocht je een rondje met evt. beiden doen. Misschien wel een idee om behalve het keuren in stilstand ook iets meenemen van een rondje met het touwtje in een boogje en dan toch de buitenkant van de ring gebruiken en dat het dier naast je blijft lopen, hoeveel dieren zullen dan nog ‘The show must go on’ hebben? 🙂

Gezellige keuring te Leusden

Afgelopen zaterdag naar de openshow van Leusden geweest. Het mooiste aan deze keuring is dat volgens mij iedere vereniging wel vertegenwoordigd is met inzenders en dan ook nog veel publiek. Ook de Belgen komen hier nog en zo heb je een leuk voorproefje van de kwaliteit voor de rest van het jaar. Natuurlijk moeten de meeste jeugdgeiten nog op conditie komen en de grootste groep lammeren moeten ook nog loskomen.
Ik had er zes bij me en dat waren drie lammetjes, twee jeugdgeiten en de oudere Junica.
Als eerste Marieke de contrastippel een heel fraai typisch lammetje en ze eet nu een beetje uit de hand en dan zie je in stilstand haar mooie luxe lammetjestype met mooie beenlengte (niet extreem lang, maar mooi bijdragend aan een echt jeugdig diertje). Echter in show gaat ze hangen en dan maakt ze geen front. Met twee absolute toppers voor je is een 1C dan echt het hoogst haalbare. Hopelijk gaat ze in de toekomst eens lekker showen.
Vervolgens mijn Valeria. Die showt gemakkelijker en vorige week stond ze nog bij de laatste drie, dus vol vertrouwen liep ik de ring in. Maar lammetjes kunnen zelfs in 1 week al weer veranderen en mijn Valeria wordt de ‘jojo’ geit zo in mijn stal en dat is ook precies hoe ik er tegenaan kijk. De ene keer vind ik haar geweldig en dan denk ik weer, nee, dit is te laagbenig en te rijp voor een lammetje. Maar als ze even mooi showt, heeft ze een prachtige belijning en vooral de hals hoe die overgaat naar het lichaam is ontzettend fraai. Vorige week deed ze dus mee om het kampioenschap, nu leek het net alsof ze in 1 week van achteren wel gegroeid was en van voren niet. Ze lijkt nu een beetje op de kop en te rijp en resultaat was in een rubriekje van vier de laatste plaats. Zo kan het dus tegenwoordig en dan heb je nog even de bevestiging nodig en dan zie je het zelf ook.
Snel weer van geit verwisseld en het zwartbonte lammetje van mijn moeder gepakt. Die groeit er per week mooier in en showt nu echt gemakkelijk. Was ook even goed oefenen en is een echte Linda, die doen het of niet. Zoals ook haar oma die nationaal kampioen werd. Richting ring ging ze nog op de rug liggen en alle vier poten in het zand. En ineens doen ze het en dan bepalen ze hun eigen tempo het liefst en dan kun je ook wel honderd rondjes lopen. Deze Linda 36 is nu al bekend vanwege haar mooie zwartbonte kleur, maar ze wil zelf ook bekend worden dat ze goed is. In haar rubriek kwam ze 1A vanwege haar super correctheid en mooie overgangen en beste benen en attente show. Hiermee kwam ze nu ook bij de laatste vier en zo heeft ze zich weer goed in de kijker gespeeld. Ik zal haar goed moeten beschermen, want ik hoorde zaterdag al verhalen dat ze haar zelfs wilden stelen 🙂 (ja, want te koop is ze niet, dan word ik onterfd…).

Vervolgens mijn twee jeugdgeiten. Ik had Suzanne nu wel bij me. Ze at de laatste week weer goed en had meteen weer wat lichaam. Wel is ze nog te schraal en dat komt goed tot uiting in haar rugbelijning. Daarentegen heeft ze ontzettend veel jeugdige rasuitstraling en een prachtige kop en hals en al een schitterende glanzende (roodbruine!) beharing. In een aparte beste rubriek mocht ik 1B staan en daar was ik meer dan tevreden mee.
Julene moest de rubriek later. Ze wordt per week mooier en ze doet het volgens het boekje. Vorige keuring 1C en ik wilde nu voor de 1B gaan en dat lukte. Ze loopt gemakkelijk met ontzettend veel kracht en sterke en soepele benen en haar type, belijning en kruis is allemaal fraai te noemen. Volgens de keurmeesters had ze hun sympathie ook en was ze zeker op kop gekomen als ze de staart net het laatste stukje ook doorgedrukt had. Want de staart bleef nu iedere keer net los van de rug en er dus niet op en dan mag je niet 1A…. Niets aan te doen, maar ik baal er wel een beetje van. Niet om 1B te lopen, maar ik vind zelf een goede en correcte staartdracht erg belangrijk en deze heeft de staart super recht, alleen er net niet op. Dit heb ik gehad in mijn fokkerij en komt dan zo weer terug. Kan best zijn dat ze het straks wel weer goed doet, want als lammetje wilde ze wel de staart dragen. Tevens heb ik haar staart ook verknipt, want ze had van die rare pieken en ik dacht, maak het mooi kort, maar daardoor heeft ze een beetje kort staartje gekregen en lijkt het nog erger. Geen idee hoe hard het weer groeit, maar dit jaar niet weer aan de punt komen 🙂
De 1A werd later nog kampioen, dus ja, er zit nog meer in voor Julene…

En als laatste dan Junica. Ze showde weer dapper en de staart er perfect recht en constant op, moet ik daar maar weer verder mee fokken en dat was ik toch zeker van plan. Ze glansde met haar roodbruine kleur zelfs nog meer dan vorige week, maar natuurlijk nu andere concurrentie en een mooie reserve kampioenschap werd haar deel. Niet slecht voor zo’n openshow.

Al met al zeker weer geslaagd en ook super gezellig en eens met verschillende personen (helaas kort) gesproken. Nu mooi rust tot Vries en dan maar weer zien.

Nog wel een tegenvaller in mijn stal. Het leuke grappige makke zwarte geitlammetje van Julene (Olanda) moet binnenkort weg. Ik dacht al paar keer, net alsof ze wat ‘nat op de billetjes is’ (mooi gezegd toch Marinus?) en zag afgelopen week het euvel. Had het al eerder verbeeld, maar nu wordt het echt duidelijk. Haar urine uitweg heeft geen ‘plastuitje’. Geen idee of ze wel of geen kween is (niet vruchtbaar), maar ze bevuild zichzelf zo een beetje en dit kan dan gaan ‘smetten’. Dat wil ik niet, ontzettend balen, want ze is echt leuk en wilde ook meteen goed showen (ja, ook goede staartdracht!). Foutje van de natuur en zo heb je altijd ook natuurlijke selectie in je hok. Ieder nadeel heeft een voordeel. Maram stond op de wip om weg te gaan, maar mag nu nog 1 fokronde blijven. Ander nadeel is wel dat ik nu niet weet hoe lang ik dat lammetje nog houd en hoe lang ze dus Julene nog kan zogen. Als het erger wordt, moet ze weg. Hoort er helaas bij, maar leuk vind ik dit soort dingen echt niet.

Geslaagde keuring Buitenpost

De meeste internet volgers hebben het vast al ergens gelezen, maar afgelopen zaterdag had ik weer een super begin van dit seizoen door de eerste keuring van Noord-Nederland met Junica het dagkampioenschap te behalen! Hier ben ik natuurlijk ontzettend blij mee en had het echt totaal niet verwacht. Niet dat ik haar geen beste geit vind, maar had zelf niet eens door hoe mooi ze nu is en doordat ze vanaf begin april niet meer zogend was en ik haar ook afgelopen jaar al gepromoveerd had tot mijn ‘fokgeit’, was ik helemaal niet bezig met een goed keuringsseizoen voor haar. Mijn focus lag de hele winter en het voorjaar op de jeugdgeiten en de lammetjes. Vooral natuurlijk haar dochter Julene die vorig jaar met een dagkampioenschap afsloot, dan ben je super benieuwd hoe zij het dit jaar weer oppakt. Maar laat me zoals gebruikelijk mijn dieren weer even onder de loep nemen en wat ze presteerden. Ik zal het in het kort doen.

De bruincontrastippel Marieke van Carpe Diem (Valeriaan x Maram) wilde niet fraai showen en kwam op een mooie 1C plaats. Dat wordt meer oefenen en geen natuurlijke shower helaas. Ze is te mooi om weg te doen, maar vind het geen leuke eigenschap.
De bruine Valeria (Valeriaan x Junica) showde wel goed en kwam op kop dankzij haar prachtige voorhand. Later op de dag werd ze nog als ‘derde’ geplaatst in de kampioensrubriek. Super prestatie en meer dan tevreden mee.
De (koe)zwartbonte Linda 36 van de Kuzemer (Joshua x Linda 24) is een pracht exemplaar met haar kleur en tevens kan ze qua kwaliteit ook nog mee doen om de kop. Daar stond ze eerst ook en uiteindelijk kon ze er niet blijven vanwege net te weinig sierlijkheid op dit moment. Maakt echt niets uit, is gewoon een genot om met zo’n apart dier door de ring te gaan die ook nog mooi showt. Voor de belangstellenden, zaterdag komt ze ook in Leusden (en nee, ze is echt niet te koop).
De bruinbonte Linda 33 is te zwaar op dit moment en is even haar tijd vooruit qua groei en kreeg een mooie 1C plaats toebedeeld.
Al met al zeker niet slecht voor de eerste test van de lammetjes en een mooi begin.

Dan de jeugdgeiten. De hele winter al met veel plezier naar gekeken en nu dan de eerste test. Suzanne had ik ook ingeschreven, maar die had de hele week er voor zo goed als niet gegeten en was veel te schraal in mijn ogen om naar de keuring te gaan. Heb haar thuisgehouden en ook met het feit dat ik 9 dieren ingeschreven had en bijna met alles meteen achter elkaar in de rubriek moest en dan met die warmte. Had nu mooi 1 rubriekje pauze en kon zo even rustig voorbereiden voor Julene en de oude geiten snel vastgezet en haar zwarte lammetje Olanda ook. Want normaal zijn ze in het weiland al geen meter bij elkaar verwijderd en ook in het hok kunnen ze echt niet zonder elkaar. Had thuis al getest door met Julene te lopen en het lammetje in het hok, maar dat duurde dan geen halve minuut en het lammetje was al in het middenpad en veel kabaal. Dus ja, hoe ga je dat doen? Alles dus maar vastgezet in het keuringshokje en die stond ook nog als dichtstbijzijnde bij de rubriek en zo konden ze elkaar goed horen. Deed nog wel iedere keer met een geit of lammetje voordat ik de ring inging helemaal achter alle hokken langs lopen, dat ze zogenaamd niet door hadden hoe dicht ze bij de ring stonden. Maar daar trappen ze ook niet allemaal in. Mekkeren doen ze toch wel en vooral ook Linda 30 die zelf niet eens meer lammetjes heeft (had twee bokken). Rare dieren soms. Enfin, Julene wist ik wel dat ze nog niet de mooie vrouwelijke sierlijkheid laat zien, ze is nog te stug van maar 1 lammetje gebracht en ook nog maar 2 maanden geleden en kan haar ook niet lekker voeren, omdat ze anders te veel melk geeft en 1 lammetje vraagt te weinig van haar, dus wordt ze ook niet echt afgezoogd. Dit zijn slechte excuses, want ook met 1 lammetje moet een jeugdgeit er prachtig voor kunnen staan qua type en 1 lammetje was vroeger heel normaal. Julene is gewoon nog te hard en te strak en te gesloten voor het keuringscircuit. Geen idee of het dit seizoen nog (veel) beter wordt. Ik weet wel dat dit een geitje is die per jaar eerder weer mooier dan minder wordt en vooral als ze volgend jaar wel gewoon twee lammetjes heeft. Dit maakt mij niet uit, heb wel geduld met haar, waar ik wel van baal is dat ze de staart niet drukte. Wel recht er boven en bijna er op, maar steeds net niet. Komt dat toch door het lammetje in de buurt en te onrustig? Als lammetje deed ze het zelf altijd goed. Ze liep eerst tweede, maar uiteindelijk 1C en het bleek een beste rubriek te zijn, want de 1A en 1B werden kampioen en reserve kampioen. Dus zo ver zit ze er niet vanaf. Ze gaat de volgende keuring weer gewoon mee en hopelijk dat ze dan wel de staart draagt, dan lijkt het al een stuk fraaier en dan maar op voor de 1B, vorig jaar begon ze ook met een 1C en per keuring werd ze mooier en beter…
De bruine Linda 30 v.d. Kuzemer kwam in haar rubriek op kop. Mooi van verhoudingen en overgangen en zeer attent en gemakkelijk in de show met beste benen. Later bij het kampioenschap werd ze zelfs nog de ‘nummer 3’, dus ja, dan maar niet bont, maar ze mag als Linda toch blijven 🙂

Bij de jongere geiten had ik de bruinstippel Maram van Carpe Diem bij me. Fraai in conditie en mooie sierlijke hals en mooi lichaam, echer na paar rondjes lopen wordt ze minder attent en ook zat ze te ouwehoeren met de staartdracht (ze was ook rits). Ze mag dan veel meer front maken en met een 1C plaats werd ze goed beloond.

Bij de oudere geiten had ik mijn ‘fokgeit’ Junica van Carpe Diem ingeschreven. Vanaf lammetje heb ik wel gezegd dat ze per jaar in verhouding wel mooier zou worden, maar de concurrentie wordt ook per jaar sterker en toen ik de catalogus ook zag en de dieren wel wat ken, had ik geen enkele illusie. Allemaal beste dieren bij haar in de rubriek al en in de andere rubrieken oudere geiten (drie rubrieken) ook allemaal toppers. Gewoon achteraan staan met goed commentaar was ook geen enkel probleem geweest. Ik ken haar beperking dat ze iets dieper mag stappen, vooral hoe meer zin ze in showen krijgt en sneller wil, dan gaat ze aan de band relatief wat korter stappen. Raar toch, want in het weiland loopt ze wel gewoon soepel. Voor de rest was ze echt in topvorm en prachtige conditie, mooi belijnd en brutale zwarte kop er op en sterk op de benen (super vierkant) mooi sterk kruis en de staart er continu kaarsrecht op. Ze stond ook vol vuur en wilde graag ‘vooruit’, ik hoef haar dan alleen maar een beetje te sturen. Dit zag ik zelf ook, maar was toch positief verbaasd dat ik meteen in een zware rubriek de 1A positie kreeg. Later met het kampioenschap had ik weer op niets gerekend met die andere toppers, maar ook daar bleef ze de concurrentie voor. De keurmeesters zeiden ook, ondanks dat ze iets dieper mocht stappen heeft ze het fraaiste type en ras in huis en tevens de kracht. Geen dier is perfect en het gaat altijd om het totaalplaatje toch? Want je moet er altijd voor waken dat je de negatieve en positieve punten niet gaat overbelichten en wel iedere keer weer het totaalplaatje pakt en als geheel moet het Algemeen Voorkomen je enorm aanspreken. Tijdens het dagkampioenschap deed ze dit weer en liet haar belangrijkste concurrente de show zitten. Zo werd ze tot grote vreugde bij mij de dagkampioen. Dit is nog leuker dan met de jeugd te winnen, want zij is immers nu de 3-jarige volwassen geit en dan moeten ze er staan zeg ik altijd. Je moet toch de geiten zo fokken dat ze op volwassen leeftijd een mooie geit zijn? Natuurlijk kan er altijd nog iets mooier en fraaier en beter, maar dit is echt genieten. En waar ik nog meer van geniet, thuis is het een super rustige knuffelgeit. Zelfs zondagmiddag hadden we visite met kinderen en die konden in het weiland haar gewoon helemaal aaien en er bijna overheen hangen. Om vervolgens aan het bandje in de ring zo veel vuur en temperament te laten zien, dus te mak hoeft echt geen probleem te zijn. Zo is ze nu de dagkampioen, maar in mijn ogen nog meer de fokgeit van mijn huidige geiten en fok ik graag dit karakter door in mijn dieren. Hier nog even de foto van hoe mooi ze was afgelopen zaterdag en hoe ze ook straalde en wees niet bang, ik heb geen enkele illusie dat het dit jaar nog vaker gaat gebeuren. Ze is al niet meer zogend vanaf begin april en ze is niet altijd zo fel aan de band. Alles viel nu precies op de plaats en dan heb je geluk… 🙂

JunicadagkampBuitenpost

Junica van Carpe Diem – Dagkampioen Buitenpost

 

De kop is er af!

Gelukkig niet letterlijk, maar de eerste keuring van 2018 is weer een feit. Een combi van Nederlandse/Belgische keuring in Jesseren. Het is helaas wel ver rijden, maar samen met Pieter en Jan Holst en zo al pratend waren we er zo. Helaas moest Klaas op het laatste moment afzeggen vanwege de gezondheid van zijn moeder die (weer) in het ziekenhuis lag en het echt niet goed leek. Gelukkig gaat het naar de omstandigheden nu weer beter, maar dat zijn toch dingen die dan even belangrijker zijn dan een geitenkeuring (of anders gezegd, 8 uur in een auto zitten).

Qua kwantiteit en kwaliteit is Jesseren echt een keuring die zich goed op de kaart zet en een echte volwaardige openshow mag noemen. Voldoende inzenders met mooie dieren en dan ook nog ruim publiek uit alle windstreken en landen. Geen idee of iedereen daar een Groninger en Fries kan verstaan, maar we hebben ons best gedaan om het wat duidelijk proberen te vertellen.
Er waren maar liefst vier goed gevulde boklammeren rubrieken, twee rubrieken jeugdbokken (8 dieren en aanwezig!), twee jongere rubrieken!!! (6 dieren en helaas eentje afwezig) en dan nog een oudere bok. Waar zie je dat tegenwoordig nog? En dan de kwaliteit, dieren die in het verleden al Nationale titels bemachtigd hadden, maar nieuw jaar, nieuwe kansen en dan zie je dat nog niet alle dieren de keuringsconditie al te pakken hebben. Kan bijna ook niet, want het is echt nog vroeg in het seizoen. Echt een compliment aan alle houders van deze bokken en vooral dat ze ze ook inzenden en meenemen naar een keuring. Echt een meerwaarde om bokken weer terug te zien als ze uitgegroeid zijn.

Ook bij de geiten vind ik het super om de nieuwste lichting weer te bekijken en nog leuker om te kijken hoe de lammetjes van vorig jaar uitgegroeid zijn tot jeugdgeit nu. Lammetjes keuren doe je ook met, wat nu de beste is moet winnen, maar je wilt ook dat het in de goede lijn zit dat het lammetje dan uitgroeit tot een mooie volwassen geit. Mooi is dan te zien dat de kampioen en reserve kampioen vorig jaar op de Nationale ook tot de besten behoorden en zo werd de dagkampioen geitlam van de Nationale van vorig jaar nu de dagkampioen bij de geiten en reserve kampioen bij de jeugd was het lammetje die vorig jaar kampioen jongste geitlam werd. Gebeurd niet zo vaak volgens mij…

Bij de volwassen geiten ook prachtige rubrieken en slechte geiten zie je niet meer op een keuring. Wel worden de eerste verschillen gemaakt door conditie (bevleesdheid, beharing en toilet) en vooral de show. Als iedereen dat gelijk had op de dieren, dan zouden we echt in sommige rubrieken niet meer weten hoe we het moeten plaatsen. Want er waren genoeg dieren die wat achteraan stonden, waarbij bovenstaande wel goed zou zijn, dan ineens om de koppositie zouden kunnen mee doen.

Sommige keuzes waren nu al heel moeilijk en het perfecte dier bestaat gelukkig niet, maar we hebben heel wat besten voorbij zien komen, gefeliciteerd met al uw mooie dieren!

Alle inzenders en publiek bedankt voor de mooie dag en Pieter en ik hebben met plezier de dieren gekeurd en was voor ons ook een hele gezellige (en lange) dag!

Nu gaan de keuringen elkaar weer vlot opvolgen en zitten we ineens weer midden in het keuringsseizoen. Tot ziens zou ik zeggen 🙂

Gebeurtenissen april 2018

Ik wilde een update in april doen, maar daarvoor is het te laat, dus nu maar gebeurtenissen april, want die kan je wel vertellen als de maand voorbij is…

stal_carpe_diem

Stal Carpe Diem

Ten eerste de Openstaldag van Noord-Nederland. Door de oude opzet weer te hanteren, van geen vast eindpunt waar iedereen tegelijk komt, werden de personen voor ons gevoel overdag ook beter verdeeld en zo hadden we ’s morgens paar leuke groepjes en vervolgens even rust (wat deze keer totaal niet erg was) en in de loop van de middag de tweede helft. Inmiddels was het ook mooi weer geworden en konden we mooi buiten zitten.
Voor een mooi foto overzicht van deze Openstaldag verwijs ik u graag naar de site van Noord-Nederland (www.dgvnn.nl) en dan naar ‘Foto’s‘ en dan ‘Open Staldag‘.
Het was zeker een geslaagde dag en vol belangstelling werden de dieren bekeken. Vooral de zwartbonte kreeg wel veel bekijks en ook al ben je niet de echte bontfan, zo mooi zwartbont vinden de meesten toch wel mooi. Ik hoorde ook een leuke opmerking en natuurlijk werd ie voor de grap gemaakt, maar helaas denken er volgens mij tegenwoordig wel veel personen zo; ‘we hoeven niet naar de keuring, want hier zitten de kampioenen al’! Als we alleen naar de keuring gaan om kampioen te lopen, dan kunnen we denk ik beter thuis blijven. Want als we alleen maar heel gericht met de potentieel kampioen heen gaan en als die het niet (meer) wint die ook thuis mag blijven. Dan staan we nog maar met 10 dieren op de keuring!? Ik hoor wel eens wat van elkaar gunnen, dit noem ik ook gunnen… We moeten met ons allen de keuringen behouden, want zonder keuringen gaat de kwaliteit van de dieren denk ik weer hard achteruit. Want ook de fokkers die niet of heel weinig naar de keuringen gaan, maken vaak gebruik van de fokkerijen die succesvol zijn op de keuringen. Ook is het tegenwoordig echt geen schande meer om achteraan te lopen. Toen wij begonnen was het dan nog spannend welke premie je kreeg en of je wel een premie kreeg! Maar tegenwoordig lopen achteraan echt nog (potentiële) kampioensdieren. Ik houd me nog vast aan de stelregel dat iedere Carpe Diem geit die bij mij de winter in gaat in het seizoen er voor minimaal 1 keer naar de keuring moet zijn geweest. Als we dat allemaal zouden doen, dan hebben we al heel veel dieren over het seizoen op de keuring gehad toch? 🙂
Op de foto trouwens voor de eerste keer mijn ‘Stalvlag’ die buiten wappert en deze foto is gemaakt toen de laatsten weggingen en op mijn arm mijn kleine leuke zwarte opdonder, Olanda.

lianavertrek

Liana klaar voor vertrek

De vrijdag er op hebben we (Jeanette en ik) Liana naar Johan van Ginkel gebracht. De belangrijkste reden is dat ze niet om kan gaan met de nieuwe drinkbakjes en ze als gewichtheffer er voor staat en dan de bak aan het molesteren is, terwijl ze de bek er helemaal omheen doet om er water uit te krijgen. Die mag weer terug naar voor haar de bekende drinknippel, waar ze ook mee opgegroeid is. Ik had paar dagen er voor haar bokje al weg gedaan en het geitje zat er nog bij, maar het geitje mocht echt niet meer drinken en op dat moment veranderd ze ook in een tiran naar het lammetje. Het lammetje krijgt zelfs de kans niet meer om dan te eten en zelf eet ze ook niet meer (geen brokjes). Met helaas als resultaat dat ze nog sneller in het middengedeelte optrekt als een gemiddelde geit en ze dan te strak is voor haar leeftijd. Ik kan het hier rustig schrijven, want Johan is zelf de kenner pur sang en hoef je geen dier uit te leggen. Als ze straks weer helemaal in de rust komt en een hele middag goed gras eet, dan zal je zien dat ze er ’s avonds weer prachtig bij staat. Enfin, we hebben haar nu weggebracht met een uier waar een koe bijna jaloers op is en gelukkig is Johan blij met de geit en die kent haar positieve kanten en tekortkomingen en ik ben echt blij dat je zo’n geit nog naar een fokker kan brengen die het nog een (of paar) keer gaat proberen. Het lammetje van haar begint nu wel echt lekker te eten en ben ik nog echt blij mee en mag zeker blijven. Welke er dan nog wel weg moeten, geen idee nog. Daar heb ik de zomer nog voor om over na te denken. Hier de nieuwe eigenaar met Liana.

lianabiejohan

Liana bij Johan

En paar dagen later kwam er een gezellige groep Belgen langs. Voor mijn gevoel weinig met de verslaggever gesproken, maar wat een super verslag heeft Freddy Raeymaekers geschreven (ik heb al moeite met zijn naam te schrijven, maar wat hij schrijft!). Ik zou willen dat ik zo zou kunnen schrijven, niet alleen oog voor de dieren, maar ook voor alles er omheen en dan die enorme leuke humorvolle stijl. Een echte aanrader om te lezen en neem er de tijd voor en ga voor die tijd wel naar de wc als u wat slappe sluitspieren heeft, want u zit gegarandeerd een half uur te lachen…

Klik hierop voor de link

Verder schrijven heeft geen zin, want na dat verhaal heeft het geen zin meer om hier nog wat te lezen. Ik zeg tot op de keuringen, want daar gaat alles gebeuren en dan zullen we zien hoe de dieren in het echt lijken i.p.v. de plaatjes die nu overal via Social Media verspreid worden. Om toch ook maar mee te doen had ik van mijn jongste boklam de rug er laatst ook maar uitgeknipt en hier de foto. Dit is Richard Den Tweede… 🙂

richardII

Richard II van Carpe Diem

 

Archief