7 november 2018 at 21:09

Ter leering ende vermaeck

Ten eerste moet ik me even een beetje verontschuldigen, want ondanks dat februari maar een korte maand is, zijn twee berichten over één maand wel karig. Zal proberen mijn eigen doelstelling van minimaal 1 update per week weer te handhaven.

Vrijdag had ik eens vrij genomen (mijn eerste vrije dag al dit jaar) en heb alle hokken uitgemest. Dit was hard nodig en de vorige keer was november en dat met al lammetjes van begin januari, dan kunt u wel begrijpen dat er weer meer dan genoeg mest in zat. Had Lissa 50 met haar twee dochters in de geitenaanhanger gestopt en zo kon ik de hokken uitmesten. Voordeel van een keer langer bij de geiten zijn, dat je de dieren tussendoor rustig kunt bekijken. Ik blijf gecharmeerd van Geesje met haar twee bokken en met stip zijn de nieuwe favorieten het jeugdgeitje Fania met haar twee zwarte geitjes (Junia en Liana), wat een leuk trio en wat ben ik daar blij mee!

Zaterdag stond de juryledendag op het programma en samen met Pieter en Evert-Jan naar de familie Groot te Andijk waar de dag gehouden werd. Het eerste voordeel was dat we natuurlijk erg nieuwsgierig waren hoe hun geiten en de lammetjes er uit zagen en dat we nu mooi de kans hadden om alles even te bekijken en we waren mooi op tijd, dus dat eerst maar gedaan. Ten eerste de complimenten voor het super mooie geitenhok en hoe alles er zo super verzorgd uit ziet. Wat een genot om daar in het hok dan rond te lopen. Vervolgens de algemene indruk dat ze in paar jaar tijd weer een stal met super beste dieren opgebouwd hebben. Dan de lat hoger leggen en kijken hoe de ‘toppers’ lijken en die hebben ze zeker weer. Zowel bij de jeugdgeiten als ook de lammetjes. Zag al paar hele luxe attente lammetjes en vooral de Warsteiners vielen positief op. Benieuwd hoe straks alles weer in de keuringsring lijkt, maar in ieder geval is het thuis weer genieten zo met zulke mooie dieren en dat is natuurlijk het belangrijkste.

We waren gekomen voor het serieuze werk en dat was de juryledendag. Ik denk bijna voor het eerst in de geschiedenis dat iedereen aanwezig was. Dit zegt wel wat over de verantwoordelijkheid en saamhorigheid die binnen het dwerggeitenwereldje heerst. Dit is altijd weer een super leuke ontmoeting en de vragen heen en weer over de lammetjes hoor je dan vooral. Ook de grap en de lach zijn op zo’n dag volop aanwezig. Ook mooi vind ik altijd dat je uit alle windhoeken van Nederland en zelfs België komt en dat je vervolgens weer samen over één passie praat. Personen met verschillende achtergronden en met verschillende banen (of pensioenen, want daar komen er ook al meer van binnen het dwerggeitengebeuren). Als je trouwens het wagenpark bekijkt, wat er voor de deur stond, dan zijn het vast en zeker allemaal directeuren of zullen ze zo veel verdienen aan de geiten of aan het jureren? 🙂
Het mooiste is dat je op zo’n dag allemaal gelijk aan elkaar bent en een hierarchie is dan niet ook aanwezig. Ook niet van juryledencommissie naar de juryleden. De juryledencommissie zijn gewoon paar juryleden die de extra moeite nemen om zo’n dag te laten slagen. Ze bereiden zo’n dag voor, ’s ochtends dieren beoordelen en ’s middags goede agendapunten waar leuk en openlijk over gediscussieerd kan worden en ze begeleiden (en opleiden) de (evt.) nieuwe keurmeesters. Allemaal extra taken die ze ook weer geheel belangeloos en puur voor de hobby doen! De discussies op zo’n dag zijn soms fel, maar dat is ook goed. Binnen een jureersport is het al zo moeilijk om op één lijn te komen en als je daar dan allemaal als ja-knikker gaat zitten, dan kom je niet tot betere prestaties. Want daar gaat het om, leren van het verleden, het in het heden toepassen en kijken naar de toekomst. De keurmeesters hebben echter vaak een ondankbare taak om op een keuring de dieren te plaatsen en van commentaar te voorzien. Echter voor de kwaliteit van de dieren zorgen de fokkers en die moeten dus ook samen op één lijn zitten…

Zo denk ik zelf ook aan het verloop van de hoogtemaat. Eerst hebben we geconstateerd dat het uit de hand was gelopen. Vervolgens hebben we een overgangsperiode ingesteld en zijn we fanatiek gaan meten. Met eerst als gevolg dat de dieren eerst nog groter werden, omdat de fokkerij al veel te veel die kant ingeslagen was. Pas toen de fokkers en iedereen er achter stond is de hoogtemaat hard teruggegaan naar de tegenwoordige hele mooie maat geitjes en bokjes. Grappig vind ik ook wel dat er nog maar 4 jaar geleden een heftige discussie was over een ontzettende goede kwaliteits jeugdbok van 59 cm. Volgens mijn beleving mocht je zo’n bok dan een minpunt op de hoogtemaat geven, want iedereen wist wel dat ie te groot zou worden en ik had zelfs op de juryledendag voorgesteld om een leidraad aan te houden van jeugddieren moeten 5% kleiner zijn dan de volwassen maat (bij bokken dus 3 cm bij geiten 2-3 cm). Dus een jeugdbok moet eigenlijk niet groter zijn dan 57 cm. Dit voorstel kreeg totaal geen doorgang. Grappig is dan dat diezelfde bok het jaar er op weer gemeten werd en toen 63 cm was geworden en niemand zich daarover verbaasde en dat afgelopen jaar de gemiddelde hoogtemaat van de jeugdbokken 56,5 cm was! Ik bedoel hier maar mee, soms heb je een discussie die (nog) niet het draagvlak heeft, maar komt het vroeg of laat wel op hetzelfde neer en nog belangrijker, de fokkers en inzenders moeten het zelf ervaren en er zelf achter staan. Persoonlijk voel ik me trouwens ook meer fokker/houder dan keurmeester en ook daarin hebben we geen hierarchie. Als keurmeester sta je echt niet boven de fokkers/inzenders.

Nu is mijn grootste punt van zorg als fokker, dat ik vind dat we gemiddeld genomen de jeugd wat uit onze dieren halen. Dit fokkersaspect nam ik nu even te enthousiast en te extreem mee bij het praktijkgedeelte en ben ook heel eerlijk, daar zat ik (nu) fout! Dan is het super om goede opbouwende kritieken te krijgen en er met z’n allen over te discussiëren. Dit is goed en ontzettend leerzaam en dat is zeker het belangrijkste van zo’n dag. Zo komen we weer dichter bij elkaar en per saldo zie je echt op zo’n dag ook weer dat we echt wel op één lijn zitten. Vooral ’s middags met het open discussiëren zie je dat iedereen weer van iedereen leert en begrip heeft en dat vooral het goed verwoorden en het waarom zo belangrijk is. Ook uitleggen wat mooi en goed is, is belangrijk. Kritiek is er altijd en vooral als het een jureergebeuren betreft. De dagvoorzitter Kees van Nispen had hierbij nog een maandblad van De Dwerggeit van 1972 meegenomen en daarin stond ook heel mooi dat je als keurmeester niet zomaar wat deed en dat er altijd kritieken zijn, echter vaak zo tegenstrijdig dat je ook niet meer weet wat je dan moet en vaak worden in kritieken ook 1 onderdeel zo overbelicht. In die tijd werden de plaatsingen niet toegelicht door de keurmeesters.

Dan bedenk ik me nog een leuk verhaaltje welke mezelf overkomen is en wat hier wel leuk bij aansluit. Ik zelf ben jaren geleden eens met Kleine Maat Hackney’s naar de keuringen geweest. Eerst met veulens en dat ging zelfs goed en toen dacht ik, ik probeer ook de moeder ster te krijgen en dan moet ze heel netjes aan de hand tuigen met op- en bijzet en dat vergt redelijk wat training. Ik was de hele zomer iedere avond bezig en had haar super in conditie. Op de keuring was het een en al temperament en ze stond een beetje te steigeren of ze groef overal diepe kuilen met haar voorbenen in de grond. Daar zat wel actie in. Ik kwam in een grote rubriek met een stuk of 14 dieren en ik werd volgens mij als vijfde al binnengeroepen en dus als vijfde geplaatst. Ik dacht, dat zit volgens mij net goed, maar helaas er werden 4 eerste premies uitgereikt en verder veel tweede en derde premies. Ik kreeg de 2A en dus de ‘eerste verliezer’. Nog nahijgend van de inspanningen en een klein beetje teleurgesteld stond ik netjes te wachten op mijn lintje die door de landelijke voorzitter werd uitgedeeld. Ik was denk ik ook ongeveer de jongste voorbrenger van het deelnemersveld (was toen rond de 20 jaar) en de voorzitter sprak me meteen heel bemoedigend toe en zei; de volgende keer beter, je zit er zo dichtbij. Waarop ik heel sportief en ook oprecht reageerde; geeft niets, ik heb hier ontzettend veel van geleerd! Dat meende ik echt en het ging me niet om de dag zelf, maar ook om het hele proces van voorbereiding voor een keuring en hoe dat dan uitpakt. Het bleek dat ik er nog te weinig verstand (ervaring) van had en dat zo’n training nog een andere aanpak nodig heeft en dat de pony dat vermoedelijk niet in haar vermogen had (ze was ook licht toontredig en dat is dus ook een afwijking). Ik had mijn lesje geleerd en wist dat ik hier niet de tijd voor had en dat mijn passie dus meer bij de dwerggeiten lag. Wat wel mooi was, dat deze gebeurtenis de inspiratie was voor de voorzitter in zijn volgende Nieuwsbrief.

Een keuring heeft namelijk meerdere aspecten. Iedere inzender doet zijn best om zo hoog mogelijk op een keuringsdag te eindigen en dat is voor velen een doel opzich. Maar het echte doel is het mooie diertje te fokken en te houden en een keuringsdag is een middel om te weten waar je staat en van iedere keuring LEER je weer. Daarom is het ook zo super belangrijk om goed naar elkaar te luisteren en de (voornamelijk) opbouwende kritieken ter harte te nemen. Vooral de keurmeesters in de ring zien het diertje vanuit een onbevangen blik ineens maar in een kort moment voor zich. Dat is heel anders dan dat jezelf iedere dag naar je eigen diertje kijkt. Ondanks dat ikzelf denk verstand te hebben van dwerggeiten ben ik altijd super benieuwd wat een andere er van vindt en wat de keurmeesters er van zeggen bij de plaatsing. Meestal is dat ook wat ik er zelf ook al aan had gezien, maar soms is het ook iets dat ikzelf nog niet zo gezien had of anders vind. Dan kun je het daar niet mee eens zijn, maar de andere ziet het zo wel en dan kun je daar iets mee doen. Voor de rest hebben de keuringen natuurlijk ook nog het super mooie sociale aspect van gezelligheid, elkaar zien en genieten van elkaars dieren en vooral de hobby in het algemeen.

Al met al heb ik weer zin in de keuringen, zij het als inzender of als keurmeester en afgelopen zaterdag was zeker ook weer een dag van ‘Ter leering ende vermaeck’ 🙂

Leave a Reply

  

  

  

Archief