8 juli 2018 at 22:23

Nationale geitenkeuring

Afgelopen zaterdag 21 september heb ik weer eens een Nationale geitenkeuring van de ‘grote geiten’ bijgewoond. Ik was in de buurt en in eerste instantie zou ik gewoon een geitenfokker bezoeken, maar de digitale techniek liet ons in de steek. Dan zie je maar weer dat je met afspraken maken, elkaar beter gewoon kunt spreken en in dit geval was een telefoontje genoeg geweest. Echter op het laatste moment hoorde ik dat er in Barneveld een nationale plaats vond van vijf geitenrassen t.w. de Nederlandse Witte geit, de Nederlandse Toggenburgergeit, de Nederlandse Bonte geit, de Nederlandse Nubische geit en de Nederlandse Boergeit. De twee laatste rassen boeien mij het minst. De andere drie rassen hebben wij vroeger ook vrij fanatiek gehad en mijn hart ligt dan overduidelijk bij de Nederlandse Bonte geit.
Het is al weer ongeveer 20 jaar geleden dat ik mij fanatiek tussen deze fokkers bevond en we kwamen met onze dieren niet verder dan onze provincie, dat was vroeger gewoon zo en dan had je al grote keuringen. Voor de nationale waren toen aparte regels en je moest uitgezonden worden vanuit je provincie en ze werden dan de avond er voor al naar de keuringsplaats gebracht. Tegenwoordig mag je rechtstreeks inschrijven voor de nationale en zijn ze al lang blij dat er van ieder ras een leuk aantal komen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ik allemaal bekende gezichten zag en gelukkig werd ik niet meteen herkend. Ben ik dan de laatste 20 jaar wel wat veranderd? ūüôā

ideaalbont

Bonte geit

De Nederlandse Bonte geit heeft hetzelfde type dan de Witte geit en moet hoogbenig, gerekt, kortharig, melktypisch zijn met een goede ontwikkeling en een correcte bouw. Dit is door de jaren altijd al het gewenste type geweest en dus kun je daar heel gericht op fokken en voor de keurmeesters kun je ook gewoon dit steeds aanhouden. Echter na tien minuten had ik al door dat de meningen van de fokkers en de keurmeesters van dienst hier ook niet altijd gelijk zijn. Was vroeger al zo en zal ook altijd zo blijven en is dus ook gewoon een jureersport.

Zo was er een rubriek 3 jaar en oudere witte melkgeiten en daar keek ik met extra belangstelling naar omdat er twee geiten van een hele goede bekende van mij in stonden en ik daar de dag wat mee optrok. Ik was voor de rest geheel objectief en kende de andere dieren en voorbrengers in de ring niet. Bij en met de melkgevende geiten wordt er amper gelopen. Dit kan ook niet met die dieren die vol op uier staan. Het is dus gebruikelijk dat de dieren de paar meter van de ene kant van de ring naar het midden lopen. Daar zet je de geit mooi neer en dan lopen de keurmeesters er wat omheen en even later mag je opstellen en dan met de kont en dus het uier naar de keurmeesters toe en de geiten dan echt naast elkaar. Zodra alle geiten daar staan dan gaan ze nog een rondje lopen en soms dan even stilstaan, zodat de keurmeesters ze allemaal nog eens van zijprofiel kunnen bekijken en dan met maximaal 2 rondjes worden ze opgesteld. Ik stond te kijken en het ging zoals hier net beschreven, tot 1 van de inzenders naar binnen moest komen. Deze ging niet stilstaan, maar ging heel langzaam maar echt super bewust mooi wat doorlopen. Hierdoor verdoezelde hij een beetje de stand van de benen en vooral de zeer franse voorbenen. Ik zag het wel meteen en dacht al, ondanks dat het een super beste fraaie geit is, moet er wel een opmerking op de benen gemaakt worden. Resultaat ze mocht op kop.
Op de tweede plaats een geit die aan alle kanten correct was en ook een super fraai uier. Echter ze mocht ietsje meer rek vertonen t.o.v. de eerste geit en dan op de derde plaats de geit van mijn bekende. Toen hij hem nog aan het hek vast had staan vond ik haar geweldig. Wat een 5-jarige geit en wat een groot en ruim skelet en nog mooi fijn (scherp) van voren en wat een mooi uier. Echter in de ring was ze te scherp. Haar schoudertoppen kwamen er helemaal bovenuit en haar hals er juist helemaal voor en vooral in die belijning liet ze een enorme steek vallen. Ook de eigenaar had meer aan de hals en kop moeten trekken dat die er mooi opbleef, maar hij ging uit van de natuurlijke kracht van het dier. Ook in de achterkoten was ze nu in de ring niet zo sterk. Zij mocht op de derde plaats en qua type begreep ik die plaatsing nog wel. In ieder geval nummer twee was qua geit completer.
Het gemor aan de kant van de ring begon en ik begreep al dat meer mensen naar het kopnummer keken en al meer fouten aan die geit zagen. Maar ja, de eigenaar deed zijn kunstje met zoveel zelfvertrouwen en uitstraling dat het een super beste geit was en ja hoor, ik hoorde al wie het was en dat was de te kloppen fokker van de Witte geiten dus. Bij de beoordeling werd de eerste geit terecht om haar fraaie type geprezen en kreeg ze een bemerking op het uier (wat weinig vooruier) en haar achterbenen (te steil en weinig kracht). De franse benen durfden ze blijkbaar niet te zeggen, omdat ze toch op kop stond. Nummer twee en drie kregen alleen maar lof van super beste geiten en pas bij nummer vier begonnen ze weer de opmerkingen te plaatsen wat beter zou kunnen. Ja, daarmee houd je de discussie ook buiten de ring dan goed levendig. Waarom zeggen ze niets van de franse benen van het kopnummer? Iedereen zag het en zij dan niet? En de eigenaar van de derde geit zei ook. Ze hebben helemaal niets negatiefs van mijn geit gezegd en van de eerste al 2 echte punten en ze zijn het derde (ergste) punt nog vergeten te zeggen. Ja, dan blijkt dat een uitleg over het dier EN over de plaatsing waarom je daar staat toch van belang is.
Opvallend in de discussies vond ik ook meteen weer dat 1 onderdeel dan overbelicht wordt en ze de fouten van hun eigen dieren dan even vergeten.
Wat mij dan als objectieve toeschouwer dan ‘stoort’ is dat ik denk, waarom is die fokker op de eerste plaats niet sportiever? Hij is zelf keurmeester en inspecteur en overal daarin toonaangevend en toch moet hij met trucjes winnen. Tevens denk ik ook, als ik dat meteen zie en de omstanders naast mij ook, dan zien de keurmeesters van dienst dat ook en waarom zeggen zij er niets van? Wij zeggen ook wel eens dat de ringmeester op het showen in de ring moet letten van afstand houden etc. Maar wat is de ideale afstand? Ringmeesters zijn helemaal vrijwilligers en hebben geen speciale ringmeestersdagen. Keurmeesters daarentegen wel en ik denk ook dat een keurmeester meer moet ingrijpen als een voorbrenger net anders voorbrengt dan de rest (in dit geval).
Ik denk ook altijd bij wat niet gewenst is, stel dat iedereen dat zo gaat doen in de ring. Hoe ziet het er dan uit? Iedereen die bijvoorbeeld heel langzaam loopt, of juist heel snel, of juist de varianten daarop of dat iedereen de geit aan een heel lang touw door de ring laat gaan en wat naast de voorganger laat lopen. Dan komt de geit daarachter en die gaat daar weer naast en je loopt maar amper om de keurmeester heen en alle geiten dan naast elkaar. Zo ook met voorbrengers die met opzet (per ongeluk gebeurd ook echt als je echt in volle concentratie bent) steeds de dieren op de voorganger laten lopen. Ik denk dan als keurmeester moet je daar doorheen kijken. Je gaat ze eerst waarschuwen met wat je vindt wat gewenst voorbrengen is en als ze dat dan niet doen, dan zijn er genoeg redenen te bedenken om het dier niet voor de andere te plaatsen toch?
Gelukkig bleek ’s middags bij de kampioenskeuring dat zodra er een echte beste geit is die aan alle kanten correct is, dat keurmeesters en publiek die kiezen en dus werd die dan ook kampioen en werd de andere geit weer snel vergeten. Moraal van het verhaal. Als je echt een hele beste hebt, dan win je het altijd wel en zodra er wat op aan te merken is, dan win je soms wat en verspeel je ook zo weer wat en dan blijft de discussie altijd en dan moet je maar denken, dan is ze toch nog niet goed genoeg dus.

Maar ik was voor de bonte geiten en daar waren ook weer interessante ontwikkelingen en die hebben zich de laatste jaren echt positief ontwikkeld. Super terecht werd een 1-jarige geit de kampioen van de volwassen geiten en ook een 1-jarige de reserve kampioen. De kampioen was van mijn kameraad (en zijn dochters) en dolblij was hij met deze titel en uitte dat ook met een enorme vreugdebrul. Tevens hadden ze ook nog de overtuigende geitlam kampioen. Dus bontfokker mogen ze zich zeker noemen. Maar ook hierbij mag ik graag de discussie aangaan over het gewenste type. Hun kampioensgeit is een enorm ontwikkelde royale geit met een ruim uier en schitterende keuringsconditie. Echter toen ik de geit zag, had ik haar zonder meer 2 jaar gegeven en dan nog was ze niet super aangesloten in de voorhand. Zelf zeiden ze ook. Kijk deze 1-jarige geit (een andere dus) denken we ook dat die volgend jaar of het jaar er op beter is en dan doet deze geit niet meer mee, MAAR vandaag staat ze er en verdient ze de titel zeer zeker. Ja, helemaal mee eens, en toch vraag ik me af op welke manier je moet keuren. Of is een keuringsdier nog vaak anders dan het diertje die qua leeftijd precies op de goede lijn zit? Links de terechte kampioen van zaterdag en rechts de geit van de toekomst? Mooiste van dit fenomeen is wel dat er zo meer winnaars zijn. De winnaar van de geit die het in de jeugd behaalt (omdat die al compleet is) en de winnaar van de geit die keuringstechnisch pas later op gang komt?

natkampbonten

Nationaal kampioenen Bonte geiten

Tevens nog paar dingen die mij opvielen en die wij hopelijk beter doen in onze dwerggeitenwereld. Ten eerste een compliment aan de voorbrengers die bijna allemaal heel netjes in de ring verschijnen. Blauwe (spijker)broek met witte blouse. Daarentegen is het hun niet gelukt om de keurmeesters wat netjes er voor te zetten, de ene heeft een oude slobbertrui aan, de andere staat er bij met het bekende petje op en een andere staat er bij alsof het een foto voor Landleven is. Dan vind ik het bij ons beter, keurmeesters proberen netjes te zijn en de voorbrenger heeft de vrijheid. Daarbij ook nog hoe een keurmeester de kampioenskeuring toelichtte. Hij¬†zei; het lam van Huub heeft een prachtig type, maar het lam van Piet heeft meer ontwikkeling en dus heeft Piet vandaag gewonnen, gefeliciteerd Piet! Echt professioneel komt dat niet over vind ik…

Ik blijf eerst maar gewoon met de dwerggeitjes doorfokken en vind zelf dat wij nog nooit zo’n hoge gemiddelde kwaliteit in ons hok gehad hebben. Voor zaterdag staat de laatste geitenkeuring van dit jaar gepland en daar gaan we heen met vier lammetjes en Isa en Geesje. Ben vooral nog 1 keer benieuwd wat de lammetjes doen en zie er zelf al hele mooie (jeugdige) geiten in en dat geeft zeker een goed gevoel voor de toekomst, nu nog even kijken of de keurmeesters en¬†de andere¬†aanwezigen mij die bevestiging ook nog kunnen geven… want waardering krijgen voor je fokkerij is toch hetgeen waarvoor we naar de keuring gaan?

Leave a Reply

  

  

  

Archief