De Eer

Aankomende zaterdag dan de keuring van het jaar, De Nationale! Een Nationale titel blijft voor de fokker/eigenaar lang in de herinnering. Aan de andere kant is het ‘maar’ een keuring als andere keuringen. Vroeger hadden we veel meer centrale keuringen en een verplichte voorselectie per vereniging en dat waren op de top 11 verenigingen volgens mij. Dan kwamen de dieren elkaar pas echt alleen tegen op de Nationale keuringen. Nu hebben we wel wat fokkers die alleen in het zuiden naar de keuringen gaan en fokkers die in het noorden naar de keuringen gaan en die ontmoeten elkaar dan pas op de Nationale en die uitdaging is zeker spannend, maar voor de rest zijn het allemaal al goede bekenden van elkaar in de ring.
Waarom ga je dan nog naar de Nationale? Voor de eer toch? Een mooie klassering en mooi commentaar en vooral dan ook van je mede fokkers die waardering voor je dieren hebben is toch het belangrijkste? In waardering zit ook de eer en daar doen we het toch stiekem allemaal ook voor. Vooral de winnaars zullen het als grote eer zien, maar dat zijn maar paar dieren van misschien nog minder eigenaren. En de rest zijn toch geen verliezers?
Vooral als ik weer kijk naar de opbouw van de leeftijden en dat is;
– lammetjes: 102
– jeugdgeiten – 1 jaar: 36
– jongere geiten – 2 jaar: 22
– oudere geiten – 3 jaar: 10
– oudere geiten – 4 jaar: 8
– oudere geiten – 5 jaar: 3
– veteranen geiten – 6 jaar: 1
– veteranen geiten – 7 jaar: 3
– veteranen geiten – 9 jaar: 1 !!!
Totaal: 186

De lammetjes zijn nog verdeeld in 3 groepen, jongste, middelste en oudste lammeren en bij lammetjes is het op veel manieren afwachten hoe alles lijkt. Show is vaak wisselend, conditie en daar zie je wel veel dieren die elkaar nog niet ‘ontmoet’ hebben en een lammetje kan enorm veranderen in de loop van het seizoen. Dit is voor de fokkers ook een groter avontuur en daarom ook zoveel lammetjes altijd op een keuring. Om daar een titel te behalen is natuurlijk ook erg moeilijk, maar de grote verrassingen zitten daar meestal wel.
De jeugdgeiten zie je al meteen een sterk uitgedund veld en hier komen al de besten tegen elkaar. Dit gaat per jaar dan hard naar beneden en hier zie je dan per jaargang echt de besten van de besten dan nog maar. En steeds kan er maar eentje per rubriek vooraan staan en ook eentje achteraan. Er zullen rubrieken zijn, en zelfs al bij de jeugd, waar de laatste dieren nog super beste dieren zijn, maar ja, er moet ook eentje achteraan staan. Dat hoeft echt geen schande te zijn, maar jammer vind ik het wel dat die dieren en dan vooral bij de jongere en oudere geiten waar het bijna echt allemaal kampioensdieren zijn een beetje roemloos van zo’n Nationale dan weer naar huis gaan. Ik mag niet weer beginnen over iets anders waar de dieren dan ook een ere titel krijgen, maar toch mis ik wel zoiets in onze fokkerij en keuringssysteem. Aan de andere kant echt niet weer over beginnen en zo lang wij als fokkers en houders het van elkaar weten en waarderen dat het al een enorme prestatie is om in de volwassen rubrieken mee te doen en je dier daar aan het grote publiek te tonen en laten zien dat het hele beste volwassen dieren zijn, dan is dat de eer die je als fokker hebt toch? Ik herinner me nog altijd Elselyn v.d. Roomberg en Lemonita v.d. Singerhof als veteranen geiten op de Nationales. Ze hadden in hun leven al veel gewonnen, maar als veteranen domineerden ze nog. Ze maakten na het kampioenschap dan nog paar ERE rondjes en wat sprak zo’n fokkerij met zulke dieren dan tot de verbeelding. Dit maakt dan veel meer indruk op mij dan een lammetje die kampioen wordt (en die je later niet weer ziet).

Dus collega fokkers, ga vooral ’s middags bij de volwassen geiten rustig zitten genieten van alle mooie dieren en ook al lopen ze achteraan, bekijk ze toch eens goed en constateer dan dat het een hele prestatie is om tussen zo’n select gezelschap nog mee te kunnen doen. Speciale aandacht en met chauvinisme vraag ik dan voor IJsselland Ramona. Een geit die gewoon met haar 9 jaar weer op een nationale keuring komt (wel meenemen nu Marco!). Ik ben bang in zo’n zware veteranen rubriek dat ze mag aansluiten, maar toch leuk dat zelfs de twee oudste geiten van de dag dochters zijn van Feliciano. Daar kan ik van genieten en is ook een eer voor Feliciano (en de moeder Nelleke). Ramona is de volle worpzus van IJsselland Romano en die heeft als vader van Aron v.d. Wolfhaag goed zijn genen nagelaten.

Leave a Reply

  

  

  

Archief