17 oktober 2018 at 22:22

De Eer

Aankomende zaterdag dan de keuring van het jaar, De Nationale! Een Nationale titel blijft voor de fokker/eigenaar lang in de herinnering. Aan de andere kant is het ‘maar’ een keuring als andere keuringen. Vroeger hadden we veel meer centrale keuringen en een verplichte voorselectie per vereniging en dat waren op de top 11 verenigingen volgens mij. Dan kwamen de dieren elkaar pas echt alleen tegen op de Nationale keuringen. Nu hebben we wel wat fokkers die alleen in het zuiden naar de keuringen gaan en fokkers die in het noorden naar de keuringen gaan en die ontmoeten elkaar dan pas op de Nationale en die uitdaging is zeker spannend, maar voor de rest zijn het allemaal al goede bekenden van elkaar in de ring.
Waarom ga je dan nog naar de Nationale? Voor de eer toch? Een mooie klassering en mooi commentaar en vooral dan ook van je mede fokkers die waardering voor je dieren hebben is toch het belangrijkste? In waardering zit ook de eer en daar doen we het toch stiekem allemaal ook voor. Vooral de winnaars zullen het als grote eer zien, maar dat zijn maar paar dieren van misschien nog minder eigenaren. En de rest zijn toch geen verliezers?
Vooral als ik weer kijk naar de opbouw van de leeftijden en dat is;
– lammetjes: 102
– jeugdgeiten – 1 jaar: 36
– jongere geiten – 2 jaar: 22
– oudere geiten – 3 jaar: 10
– oudere geiten – 4 jaar: 8
– oudere geiten – 5 jaar: 3
– veteranen geiten – 6 jaar: 1
– veteranen geiten – 7 jaar: 3
– veteranen geiten – 9 jaar: 1 !!!
Totaal: 186

De lammetjes zijn nog verdeeld in 3 groepen, jongste, middelste en oudste lammeren en bij lammetjes is het op veel manieren afwachten hoe alles lijkt. Show is vaak wisselend, conditie en daar zie je wel veel dieren die elkaar nog niet ‘ontmoet’ hebben en een lammetje kan enorm veranderen in de loop van het seizoen. Dit is voor de fokkers ook een groter avontuur en daarom ook zoveel lammetjes altijd op een keuring. Om daar een titel te behalen is natuurlijk ook erg moeilijk, maar de grote verrassingen zitten daar meestal wel.
De jeugdgeiten zie je al meteen een sterk uitgedund veld en hier komen al de besten tegen elkaar. Dit gaat per jaar dan hard naar beneden en hier zie je dan per jaargang echt de besten van de besten dan nog maar. En steeds kan er maar eentje per rubriek vooraan staan en ook eentje achteraan. Er zullen rubrieken zijn, en zelfs al bij de jeugd, waar de laatste dieren nog super beste dieren zijn, maar ja, er moet ook eentje achteraan staan. Dat hoeft echt geen schande te zijn, maar jammer vind ik het wel dat die dieren en dan vooral bij de jongere en oudere geiten waar het bijna echt allemaal kampioensdieren zijn een beetje roemloos van zo’n Nationale dan weer naar huis gaan. Ik mag niet weer beginnen over iets anders waar de dieren dan ook een ere titel krijgen, maar toch mis ik wel zoiets in onze fokkerij en keuringssysteem. Aan de andere kant echt niet weer over beginnen en zo lang wij als fokkers en houders het van elkaar weten en waarderen dat het al een enorme prestatie is om in de volwassen rubrieken mee te doen en je dier daar aan het grote publiek te tonen en laten zien dat het hele beste volwassen dieren zijn, dan is dat de eer die je als fokker hebt toch? Ik herinner me nog altijd Elselyn v.d. Roomberg en Lemonita v.d. Singerhof als veteranen geiten op de Nationales. Ze hadden in hun leven al veel gewonnen, maar als veteranen domineerden ze nog. Ze maakten na het kampioenschap dan nog paar ERE rondjes en wat sprak zo’n fokkerij met zulke dieren dan tot de verbeelding. Dit maakt dan veel meer indruk op mij dan een lammetje die kampioen wordt (en die je later niet weer ziet).

Dus collega fokkers, ga vooral ’s middags bij de volwassen geiten rustig zitten genieten van alle mooie dieren en ook al lopen ze achteraan, bekijk ze toch eens goed en constateer dan dat het een hele prestatie is om tussen zo’n select gezelschap nog mee te kunnen doen. Speciale aandacht en met chauvinisme vraag ik dan voor IJsselland Ramona. Een geit die gewoon met haar 9 jaar weer op een nationale keuring komt (wel meenemen nu Marco!). Ik ben bang in zo’n zware veteranen rubriek dat ze mag aansluiten, maar toch leuk dat zelfs de twee oudste geiten van de dag dochters zijn van Feliciano. Daar kan ik van genieten en is ook een eer voor Feliciano (en de moeder Nelleke). Ramona is de volle worpzus van IJsselland Romano en die heeft als vader van Aron v.d. Wolfhaag goed zijn genen nagelaten.

Liana al paar maand drachtig…

Ja, ik was eerst benieuwd of ze wel drachtig was, maar ze begint nu duidelijk al (licht) te groeien van de dracht. Liana heb ik namelijk op 15 juni al laten dekken door Logan. Dit lijkt tegenwoordig een vreemde dekdatum maar in het verleden wisten we niet beter. Als ik terugkijk in de tijd en kijk wanneer onze dieren geboren werden, ken ik genoeg najaarsdieren die later zeer goed presteerden op de keuring. Zoals de bonte Isabel v.d. Kuzemer, geboren 4 oktober, de roodbruine Suzy v.d. Kuzemer, geboren 30 september en die liep zelfs in het voorjaar er op al kampioen van alle jeugdgeiten! en recenter de tweeling Nala en Alice van Carpe Diem, geboren 19 november 2004. De bruinbonte Nala is uiteindelijk bij Johan van Ginkel beland en is nu mede een stammoeder van zijn blauwe geiten. En de zwarte Alice heeft vooral in handen van Marco Snip vele titels behaald met dagkampioenschappen en een nationale reserve titel.

Nu met mijn mooie nieuwe warme hok en vooral ruim middenpad duurt het mij al weer veel te lang voordat er nieuwe lammetjes rondhuppelen. Vooral Liana is als ritse geit oervervelend en ze staat dan paar dagen te schreeuwen. Daarbij was ik ook super benieuwd of Logan wel zou bevruchten (je zou maar alles op 1 bok willen inzetten en de bok bevrucht niet!?) en natuurlijk nog veel benieuwder naar deze combinatie. Liana liet haar geitlam toch niet meer drinken toen het bokje er bij weg ging (binnen de 3 maand was dat al) en van Liana heb ik nu in 3 jaar tijd nog maar 1 geitje gefokt en dat lijkt al een beste en deze combinatie lijkt in theorie nog leuker (maar theorie en praktijk is niet vaak gelijk toch?). Nu kan ze dan rond 9 november lammeren en kan ze eind december dan weer bij de bok (Logan denk ik maar weer dan) en kan ze dan mooi mei lammeren en dat is helemaal leuk. Heb je dan ook weer jonge lammetjes in de wei en zo heb ik een extra ronde kans op het hopelijk mooie (zwarte?) geitje uit Liana.

Tevens is mij de opmerking op de Nationale vorig jaar met Liana altijd goed bijgebleven. De keurmeester zei in zijn commentaar dat als ze paar maanden drachtig zou zijn vast mooier in het lichaam zou zijn. Dat is ze nu en dus gaan we het maar weer proberen… de keurmeesters zijn dezelfde, nu benieuwd of de dieren in de rubriek ook weer hetzelfde zijn. Bij voorbaat denk ik niet, ik denk dat zeker de helft van haar leeftijdsgenoten dit jaar al niet meer op de keuring verschijnen (ook een normaal proces hoor). En is dit concurrentie vervalsing? Het is puur natuurlijk dat ze zelfs al weer paar keer rits werd en gewoon laten dekken. Ik vind het ook altijd licht oneerlijk dat we in de rubriek geen onderscheid maken tussen geiten die nog lammeren laten zogen en de geiten waar de lammetjes al lang bij weg zijn (is niet te doen als keurmeester, je moet gewoon keuren op wat je op dat moment ziet toch?). Sommige fokkers laten dan bokjes castreren om die er bij te laten en dat vinden we wel normaal.

Maakt niet uit. Ik verheug me nu al op de lammetjes in november van Liana x Logan 🙂

Logan Nationaal Reserve Kampioen

Logan heeft zijn mooie keuringsseizoen gisteren bekroond met een Nationaal Reserve Kampioen op de Nationale Bokkendag. De Nationale titel is een super prestatie en vooral dan ook nog al de complimenten die we over Logan kregen van vooral ook de collega fokkers. Enorm blij mee en dit geeft nog meer vertrouwen in zijn toekomstige fokkerij, we zullen het mee maken, want hij is al volop in de dekkerij. Afgelopen vrijdag mocht Logan zelfs nog drie geiten bij mij dekken. Waren nog twee geiten vanaf donderdag rits en ik laat ze dan iedere dag dekken en vrijdag was Linda 24 ook weer terug gekomen. Zaterdagmorgen zag ik dat Ada ook weer met 5 dagen terug gekomen was, dus die mocht hij ook nog dekken voor hij naar de keuring toe ging. Nu gaat hij vrolijk bij Jacob verder met geitjes dekken… 🙂

Keuringen

Dit is een periode van relatief veel keuringen en tegelijkertijd is het einde van de keuringen al weer nabij. Afgelopen zaterdag de gezellige clubshow in de prachtige manege te Nieuwe Pekela gehad. Ik had 9 dieren bij me en nu zijn alle dieren die dit jaar blijven minimaal 1 keer dit jaar naar de keuring geweest. Vind ik altijd een mooi streven dat alle dieren waar je de winter mee ingaat, ook een keer een keuring bezocht hebben. Vind het fenomeen fokgeit en dus geen keuringsgeit eigenlijk een raar begrip. Dat wil zeggen dat ze zelf niet goed genoeg (meer) is voor een keuring, maar je verwacht er wel weer toppers uit? Vaak zal je dezelfde kwalen weer terug zien in de nakomelingen. Natuurlijk begrijp ik het wel en ik heb ook vaak genoeg dieren aangehouden die niet goed genoeg waren voor de keuring, maar in de fokkerij komen vaak toch de beste dieren weer uit de beste geiten en zo vind ik dat de moeder gewoon goed genoeg moet zijn om zelf ook aan een keuring deel te nemen.

De 9 dieren liepen; 4 x 1A, 4 x 1B en 1 x 1C (bij de oudere geiten, dus allemaal beste dieren in de rubriek). Hier was ik al super tevreden mee. Tevens op het eind van de dag nog een reserve kampioenschap voor Logan v.d. Vossenpoel en een kampioenschap voor Jaklien v.d. Vossenpoel. Dit zijn aangekochte dieren en natuurlijk is het leuk om daar een titel mee te behalen, want dat is de sport in deze hobby, er uit halen wat er in zit, maar emotioneel doet het me bar weinig. Vooral zo met Logan ook. Als hij nu wel of geen kampioen wordt, hij zal er niet anders van fokken toch? Maram van Carpe Diem is een heel ander verhaal en dat is echt mijn eigen foklijn en vanaf de geboorte vind ik haar al geweldig (ja, de kleur went ook al en ik vind haar bijna al mooi van kleur 🙂 ). In Buitenpost liep ze kampioen, in Vries een klein dipje maar nog een mooie 1B, in Andijk weer beter met het reserve kampioenschap en nu showde ze weer fraai en werd ze kampioen. Het is niet alleen het kampioenschap, maar gewoon dat het gelukt is om een mooi geitje te fokken en dat je tijdens het verloop van de dag al van veel kanten hoort dat het zo’n apart mooi lammetje is. Het begon al meteen bij het uitladen. Finn Snip kwam me spontaan helpen met de geiten naar de manege te brengen en hij wilde graag een lammetje vasthouden. Ik gaf hem Maram en zei toen, loop maar naar je vader, laat maar zien wat voor geitje je vast hebt. Toen ik even later in de manege kwam met de andere dieren, zag ik hem al trots door de ring stappen en Maram showde mooi met hem mee. Mooi gezicht en Finn wilde ook graag met Maram de kindershow doen. Geen probleem, dan maar wat minder energie aan het einde van de dag, en zo werd Finn met Maram ook nog tweede in de kindershow. Kampioenschap is dus leuk en dat is ook de waardering en de eer van jouw diertje, maar vooral als je de waardering van de andere fokkers krijgt en als ze die uitspreken, vind ik veel belangrijker dan die titel aan het einde van de dag. Maar ook die titel is weer de mooie bevestiging. Helaas had ze geen zin meer om nog mooi voor de camera te poseren. Maakt niet uit, heb al paar mooie foto’s van haar.

Nu kan het dekseizoen beginnen en zoals gezegd gaan alle geiten hier gedekt worden door Logan. Logan heeft de laatste paar dagen al verschillende geiten gedekt en zo was Linda 24 zondagavond rits. Dit was een korte ritsheid van een halve dag en gelukkig wel gedekt. Ik denk een typisch geval van door de verandering van naar de keuring, dan zijn ze 1-2 dagen later wel eens rits. Meestal komen ze dan met 5-6 dagen weer terug en ik hoop dat ze vrijdag dan weer goed rits is. Ada was maandag goed rits en zo heb ik begin januari hopelijk weer lammetjes. Kan me er nu al op verheugen.

Dan qua keuringen zijn de kaarten dit jaar al behoorlijk geschud en verdeeld. Nadeel met relatief veel open shows vind ik dat je al vaker in het jaar dezelfde concurrentie tegenkomt en dus wel weet wat ‘je plek’ is. Vooral een Nationale zie ik meer als strijd van de besten en een gewone keuring zie ik meer als, hoe is de kwaliteit van het diertje zelf en wat vind de keurmeester er van en je mede fokkers, want zelf wordt je toch vaak wat stalblind en is dit vaak een goede manier om het dier goed te kunnen vergelijken. Bij een Nationale weet je zelf al vaak maar al te goed wat de plus- en minpunten van je dieren zijn. Daar zijn ze in de loop van het seizoen al op aangesproken. Nu is de kunst natuurlijk om ze op de Nationale in optima forma er voor te zetten en kan dat dan nog (veel) verschil geven. Maar ook als je met een kleine groep keurmeesters steeds dezelfde keurmeesters tegenkomt, is daar de verrassing ook wel wat van af. Zo hebben we voor de geiten nationale exact dezelfde keurmeesters als in Andijk. Daar kreeg Jaklien de complimenten voor haar mooie conditie (dus beter als daar lukt me nu ook zeker niet) en haar minpunt, van de iets kortere stap, werd daar terecht goed gezien. Daardoor kwam ze daar terecht op de 1B plaats en de 1A deed niet eens mee voor de titels. Dus dat doortrekkende zal Jaklien op de Nationale met nog meer concurrentie zo maar in het midden kunnen eindigen en met geluk een 1B of 1C? Vooral omdat ik ook nog arbiter ben en zo weinig mogelijk zelf in actie wil komen, was de keuze vorige week al gemaakt van, Jaklien blijft mooi thuis voor de Nationale (toch geen eigenfok). Maar nu afgelopen zaterdag liep ze weer kampioen en is het toch één van de beste jongere geiten die er nu rondlopen en toen verschillende personen hoorden dat ik haar niet mee zou nemen naar de Nationale kreeg ik toch het advies om haar wel in te zenden. Je wilt toch de beste geiten van alle verenigingen daar bij elkaar hebben? Ja, vind ikzelf altijd ook en als ik haar nog een maand zo kan houden dan gaat ze dus ook maar mee naar de Nationale (samen met Maram en hopelijk moeder Liana en Linda 29).

Eerst nu zaterdag de bokkennationale. Heb snel de catalogus doorgebladerd en aan de ene kant weinig verrassingen er in, maar juist wel voor de titels. Daar zijn veel kanshebbers voor (iedereen die mee doet toch?) en drie rubrieken jeugdbokken en zelfs twee rubrieken oudere bokken, waar zie je dat nog? Dit is echt het voordeel van de bokkendag en geitennationale apart. Anders had je echt niet zoveel bokken bij elkaar. Heel benieuwd hoe vooral ook de jeugdbokken lijken. Tot zaterdag!

Keuring Andijk

Afgelopen zaterdag de gezellige keuring te Andijk gehad. Ik had zes dieren opgegeven, maar Liana groeit wel mooi, maar niet snel genoeg om de gewenste peervorm nu te bezitten. Binnenkort krijg ik prachtig hooi van mijn broer en zien of ze daar beter op reageert. Vooral met af en toe buiten en dan paar dagen binnen, dan eten ze binnen even weer slechter hooi en staat ze net wat te strak. Alhoewel ze zo in het hok er prachtig voor staat. Enfin, besloten om die thuis te laten en daarmee ook hopende dat haar lammetje Maram dan weer beter wilde showen dan in Vries. Dat was wel het geval. Ze is thuis zo ontzettend mak en ik loop zelfs met haar naar de buren en dan kan iedereen haar aaien en is ze vaak rustig, in de ring is ze dat helaas niet en mooi stil staan is er dan niet bij. Eenmaal in show dendert ze wel mooi door met als resultaat een 1A in de rubriek en wat mijn dag helemaal goed maakte, het reserve kampioenschap in een leuk bezette kampioensrubriek van de jongste lammetjes. Ze blijft mijn favoriet en is nu genieten en ik zie ook een mooie geit er in. Dat ging dus super.

De roodbruine jeugdgeit Junica had ik opgegeven met haar bruincontrastippel dochter Hannah. Hannah heeft echt een zeer fraai type en dat vind ik niet alleen, maar de keurmeesters gelukkig ook (zie ik het dus toch goed 🙂 ). Haar show is nog wat moeizaam. Maar ook haar concurrentie liep niet perfect door de ring en zodoende mocht ik op kwaliteit toch de 1A positie krijgen en houden. Haar moeder Junica liep een prachtige 1B in ook een goede rubriek jeugdgeiten. Met haar mooie roodbruine kleur en haar zeer korte glanzende beharing kwam ze schitterend over.

Van de Vossenpoels had ik weer Jaklien en Logan opgegeven. Jaklien is heel gemakkelijk met eten en die kun je met voeren redelijk naar je hand zetten. Vandaar dat haar conditie voor een opgedroogde geit echt nog bijzonder mooi is. Maar haar concurrentie was echt beter en een goede 1B in één van de beste rubrieken van de dag werd haar deel. Niets om voor te schamen en wat een belijning en show heeft ze toch!

Logan had ik opgegeven, maar woensdagavond tijdens het toiletteren was hij wat snotterig en stond er niet fris bij. De weken er voor at hij al slecht bokkenbrok en dit kwam zijn kracht niet ten goede. Toen besloten dat hij niet mee ging. Vrijdag was hij duidelijk weer beter en toen ook omgeschakeld naar gewoon de geitenbrok met haver er door en daar is hij weer gek op. Zaterdagmorgen deed hij nog heel demonstratief tijdens het voeren een proestje. Zo van, je neemt me echt niet mee hè? Nee hoor, niet getoiletteerd (alhoewel er maar heel weinig op zit) en waarom dan 2 x bijna 2 uur in de aanhanger, vervolgens daar een hele dag staan (liggen doen ze toch niet), nee, het bokje is me dierbaarder dan een keuringsprestatie. Want hoe dan ook, ook bij een super gezond dier is een keuring toch een ‘aanslag’ op de gezondheid. Bij thuiskomst stond hij me weer zo brutaal met z’n prachtige kop aan te kijken en net alsof hij dacht. Mooi zo, die reis heb ik lekker gemist en nu kan ik wel mijn komedie weer voor me houden. Vol pit stond hij al weer in het hok en keek me al vragend aan wanneer hij nu alle geiten in het hok mag dekken. Want die keus is nu echt gemaakt. Alles op Logan en niet alleen bij mij. Ook Jacob Laning gaat er alles mee dekken. Voor ons beiden is het qua bloed zeker fris genoeg en de bok heeft vooral de pluspunten die ik graag als gemeenschappelijke factor in mijn geitenbestand wil hebben. Dat is (buiten het aangenaam karakter welke hij ook heeft) een super fraaie kop en hals, een attente houding, een gemakkelijke show met veel souplesse en ook nog een mooie beharing. Als je dan ook zijn afstamming bekijkt met een zeer luxe fijn moedertje als Kelly v.d. Vossenpoel en oma Jessy v.d. Vossenpoel. Moeder Kelly is een dochter van Casa Rosa Grandeur v.d. Elsenburg en dat is weer een zoon van Casa Rosa v.d. Elsenbrug en die geit heeft afgelopen zaterdag ook weer super veel indruk op mij gemaakt. Via vader Lowietje v.’t Rooiveld (wat was die vorig jaar ook apart!) komt er ook veel leuk bloed binnen. Veel Wolfhaag en vrij vlot bij Melissa 47 v.h. Turkeyenhof. Al met al een mix waar veel goeds in zit.

Hier de foto van Maram van zaterdag (bedankt EJ).

maramandijk

Maram van Carpe Diem – Andijk

En van Inge kreeg ik deze mooie foto van Junica, bedankt Inge!

junica-andijk

Junica van Carpe Diem – Andijk

Archief