19 november 2018 at 23:15

Hoe lijkt het?

Afgelopen week en weekend bij verschillende geitenfokkers geweest en dan hoor je vaak de kreet, hoe lijkt het? En dan meteen doelend op de lammetjes die overal geboren worden. Natuurlijk moet een lammetje je aanspreken en vooral bij je eigen dieren krijg je toch wel een gevoel of het goed is of niet. Maar een lammetje in een paar minuten beoordelen die bij een ander in het hok zit en zich amper wil laten zien is niet op waarde te beoordelen, want ze kruipen bij het minste of geringste achter de moeder. Of je zet ze even apart, maar als ze dat niet gewend zijn, dan wordt het nog erger. Nee, echt veel zeggen over de kwaliteit kan je dan nog niet. Behalve wel mooie kopjes, want daar begint een mooi dier wel mee, een mooi aansprekend hoofd.

Ik kijk veel liever naar de volwassen dieren en vooral de jeugdgeiten hoe die er nu ingroeien. Vooral een geit moet je thuis ook aanspreken vind ik en stiekem ben je altijd al bezig met de volgende fokronde en van een potentiële fokbok wil ik graag wat meer familie zien. Zo zie je tegenwoordig in iedere stal al kampioenswaardige geiten en is de totale kwaliteit ook best hoog. Aan de andere kant zie je toch ook nog wel verschillende types en een beetje variatie in type is heel gewenst om de fokkerij in zijn algemeenheid te kunnen continueren, als we het echter maar wel eens zijn over het einddoel en het gewenste diertje en dat zie je overal wel. De echte topper pakt iedereen er meteen wel uit.

Tijdens de ontmoetingen de laatste weken (en ook via de mailbox) kwamen er toch al weer discussies, waar ik graag nog eens op wil reageren.

Zo kreeg ik de vraag of ik niet meer voor het mooie kleine geitje ging. Dit omdat ik ook al meer schrijf over dat een lammetje best wat benen mag hebben. Ik was de grote voorvechter om de TE grote dieren in de keuringsring ook op een gepaste manier te straffen. We hadden in mijn ogen te lang het motto; kwaliteit gaat voorop en bij gelijke kwaliteit pas de kleinere. Daarmee kwamen we er niet en het bleek zelfs dat de dieren eerst nog groter werden met het dieptepunt (of moet ik juist hoogtepunt zeggen) van jeugdgeiten op de Nationale die daar een 1A kregen en een gemiddelde hoogtemaat hadden van tegen de 56 cm! Die maatregel moest harder en gelukkig hebben de fokkers dat zelf goed opgepakt. Echter nu de laatste jaren gaat het best snel met de hoogtemaat terug dringen en zie je overal al kleinere dwerggeiten. De Standaard spreekt over een hoogtemaat van tussen de 47 en 55 cm. Maar tevens staat er in De Standaard ook allerlei zaken als maatverhoudingen, ras, type, beweging (gang), en noem maar op. Al die zaken moeten we niet uit het oog verliezen en mocht je dat allemaal perfect in dat kleine diertje kunnen stoppen, dan vind ik dat echt geweldig. Maar de praktijk laat in mijn ogen nog altijd zien dat het mooie geitje die alles in huis heeft nog vaak het ideale ‘midden’ heeft van op volwassen leeftijd een hoogtemaat van 52-53 cm. Hiermee wil ik zeggen dat een geitje van 50 cm tegen een geitje van 53 cm op de hoogtemaat geen enkel voordeel hoeft te hebben (ze zitten immers allebei mooi binnen de grenzen) en dat ze het echt moeten uitvechten op de kwaliteiten. En als ik dan weer naar De Standaard kijk, dan zie ik nog altijd een diertje (vooral in de jeugdvorm) die ietsje hoger gesteld is en niet de extreme lengte heeft (en dus geen zware diepe borst er in). Een diertje moet ‘groot in het klein zijn’!

Dan had ik ook nog een andere opmerking eens gemaakt en die staat tot dusver niet op papier en wel leuk om wat fokkers te prikkelen. Het is gemakkelijker met een goede bok vooraan te lopen dan met een goede geit. Goede en zelfs beste geiten zijn bij iedere fokker aanwezig en dan denk je thuis wel eens, dit is een beste en hiermee kan ik redelijk vooraan lopen. En dan ga je de keuringsring in en zie je daar allemaal mooie en beste dieren lopen en voor je het weet sta je met een beste in het midden of zelfs nog wel achteraan te kijken. Als je een beste bok hebt, dan doe je vrijwel op iedere keuring ook echt meteen mee. Ook al zijn er maar paar bokken, echte beste bokken zie je toch nog altijd maar weinig. Maar… ja, nu komt de grote maar… het blijkt dus ook veel lastiger te zijn in de fokkerij om een echte aparte mooie en beste bok te fokken. En daarbij denk ik ook dat er heel veel bokken binnen de 3 maand opgeruimd worden, welke echt nog hele beste bokken waren geworden. Zo ruim ik gemiddeld genomen ook altijd heel snel mijn boklammeren op en wil ik dat dit jaar toch eens anders proberen. Hoeveel geduld ik heb, weet ik niet, dus we wachten maar af… 🙂

Ik heb afgelopen zondag nog even snel paar foto’s genomen van mijn dieren. Het valt altijd zo tegen om ze in het hok er mooi op te krijgen. Ik was er ook net na etenstijd en de lammetjes waren al uitgespeeld. De Pedrootjes van Junia wilden alleen maar achter hun moeder blijven, toch even een indruk van hun leuke kopjes. Isa 8 vind ik nog redelijk gelukt en bonte lammetje Linda 25 zie je nu toch dat het bont nog best mooi is. Tevens ook Isa 4 nog snel op de foto gezet, die kan deze week nog lammeren. Heel benieuwd hoe dat dan weer lijkt…

Cincopa WordPress plugin

Voorjaar geroken!

Het voorjaar komt al dichterbij en dit voel je in de temperaturen en als je de lammetjes in het hok ziet, dan krijg je er al meer zin in. Maar daarmee ruik ik het echte voorjaar nog niet. Die ruik ik namelijk via een heel andere manier, want geur is een herinnering toch?
Daarvoor ga ik terug naar de boerderij waar ik opgegroeid ben. Daar hadden we behalve de (dwerg)geiten, schapen (veel schapen!), koeien, kippen, duiven, eenden, konijnen, pony’s en tussendoor rond de kerst ook wel kalkoenen en ik zal maar niet spreken over de ratten en de vele muizen die dan weer uit de haverkist kwamen. Al met al een klein bewerkelijk veeteeltbedrijf waar ik dan samen met mijn broer ook altijd ‘achter’ te vinden was. Er was altijd wel wat te doen en we moesten ook altijd wel wat doen en geeft niet, kijk er met heel veel plezier op terug. Zo ging bij herfstdag de tractor in een klein schuurtje en bleef die daar de hele winter staan en moest alles met de kruiwagen of wat dan ook gebeuren.
Het voorjaar vond en vind ik nog altijd de mooiste periode van het jaar. Als eerste kwamen vaak de schapen weer buiten en vooral een koppel schapenlammetjes die met elkaar aan het racen is, is altijd een prachtig gezicht. Het lijkt dan net of ze de vier poten stijf houden en zo lekker apart huppelen. Het slimme spelletje soms van een lammetje welke dan achteraan liep en merkte dat ze vooraan weer gedraaid waren en weer op de terug weg kwamen, dan ging dat lammetje ook snel draaien en liep die even mee op kop.
Ook de koeien die de hele winter op de Hollandse koestal stonden kwamen weer buiten en die waren dan door het dolle heen (nee, geen gekke koeienziekte, ze waren gewoon blij dat ze eindelijk weer konden bewegen).
Maar wat wij (mijn broer en ik) als kwajongens nog veel leuker vonden, dat het landwerk met de tractor weer begon. Als eerste stond dan het weideslepen op het programma. Hiervoor moest dan het kleine trekkertje (zonder cabine, zonder beugel!) uit het kleine lage aftandse schuurtje gereden worden. Je kon niet eens rechtop zitten en je moest gebogen naast het stuur dan wat heen en weer manoeuvreren om er met het trekkertje uit te komen. Vooral omdat de trekker de hele winter stil had gestaan en je dit altijd ook met het mooie droge voorjaarsweer deed, werd het hele schuurtje gevuld met de blauwe dieseldampen en zelfs buiten bleef het dan nog even lekker hangen. Je kwam als het ware door een rookgordijn naar buiten rijden en die geur van die dieseldampen vind ik nog altijd aangenaam ruiken en doet mij echt denken aan het voorjaar.
Als ik tegenwoordig mijn dikke dieselauto onder de carport start, dan ruik ik wel eens de dieselgeur en denk ik… ja, het voorjaar komt er aan ik ruik het al!

Is een geitensite en geitennieuws is er op zich weinig, alhoewel er wel overal lammetjes geboren worden. Gisteren bij ons weer een beetje omgezet dat Linda 11 met haar lammetjes nu in het andere hok naast het echte geitenhok verhuist is en eindelijk Isa 4 en Isa 5 uit elkaar gehaald. Nu zitten die ook apart en altijd zo raar met die geiten, samen vonden ze het niet meer leuk en vooral niet met voeren, maar alleen vinden ze het ook niets. Zal wel goed komen. De lammetjes van Linda 11 vinden het grote hok wel schitterend, die hebben daar alle speelruimte. We hebben op dit moment drie stelletjes van allemaal een geit en bok en ik ga dit jaar niet voor de uniformiteitsprijs van de lammetjes (in ieder geval niet met deze lammetjes). Totaal verschillende lammetjes en geen idee welke in totaliteit de beste zal worden. Ze hebben allemaal hun eigen ding. Was gisteren ook gecharmeerd van bokje Paulo (Pedro x Junia), wat een uitstraling en wat een hals heeft die en vooral de hals staat er echt recht bovenop. Ze krijgen allemaal eerst de kans om er in te groeien en dan moeten we dan maar weer keuzes maken, eerst maar genieten van het jonge spul en laat het voorjaar maar komen!

Junia en Isa gelammerd

Gistermiddag was het dan eindelijk zo ver. Junia (volle zus van Liana en ook zwart) ging lammeren en bracht vlot een bruin geitje en even later een bruin bokje. Op datzelfde moment ging Isa ook al lammeren en die begon met een bokje en kreeg gelukkig later nog een geitje. Dit zijn allemaal Pedro’s en het lijkt mij in eerste instantie al een geslaagd avontuur.

De lammetjes zijn per stelletje wel totaal verschillend. Bij Junia lopen twee lichtbruine lammetjes en het geitje is zelfs groter dan de bok en is voor een jeugdgeit ook nog een grote ook. Dit vind ik totaal niet erg, te groot wordt dit echt niet met zo’n klein moedertje en het hoeft van mij niet laaggesteld(er). Zoals sommige fokkers ook wel zeggen en waar ik mijzelf ook al jaren bij aansluit, een lammetje moet zijn als een veulentje, lange benen en luxe en de rest komt dan later wel. Vooral het geitje heeft een heel mooi lang halsje, op de foto valt dat minder op en staat ze net weer wat in elkaar en de foto is ook gemaakt met mobieltje ipv mijn nieuwe camera (vergeet ik altijd mee te nemen). Het geitje noem ik Julinka (betekent ook jeugdig en daar had ik vorig jaar al wat meer namen voor klaar staan). Het bokje heet Paulo wat klein betekent.

Julinka

Julinka van Carpe Diem

De lammetjes van Isa lijken heel anders, in principe meer op hun moeder, wat langer en in eerste instantie nadruk op correct. Maar ook hier zie ik al de mooie halsaanzet en ze leken gisteren nog mooi donkerbruin. Hopelijk blijft dat zo. Hier ook een eerste indruk van deze lammetjes en bij mijn moeder is het namen geven niet zo’n probleem, even kijken waar je gebleven bent met de nummering.

Isa8M59

Isa 8 en Matador 59

Pien in ut lief!

Pien in ut lief (buikpijn) hebben we allemaal wel eens last van en vermoedelijk onze geit (of beter gezegd Mem’s geit) de 2-jarige bonte Linda 23 had er vermoedelijk ook paar dagen last van. Ze leek gisteren al zo veel last te hebben dat we dachten dat ze overdag zou lammeren, maar tegen de avond werd ze alleen maar rustiger en dus kwam er voor de derde dag uitstel van haar geplande lammerij.
Wij begonnen ons toch wel een beetje ongerust te maken en we vreesden al van, zou het straks een rare bevalling worden of zit er iets voor wat niet goed is? Maar zo lang er geen echte weeën zijn en er geen slierten of wat dan ook komen, is het beste advies nog altijd van geduld is een schone zaak en nog beter is om niet te vaak te gaan kijken. Vooral in deze tijd met een camera boven het hok kijk je gewoon te veel.
Mijn moeder maakte zich dus ook wel zorgen en ik hoopte natuurlijk ook dat dit goed zou komen en hoopte ook echt op een geitje, want dit is de enige combinatie dit jaar van Topline 22 en gezien de ontwikkeling van zijn jeugdgeiten, dan wilde ik er nog wel graag een leuke bonte van hebben.

Met het andere spreekwoord van; nooit eerder janken dan dat er klappen vallen, gingen we toch maar rustig afwachten en ik ging vandaag maar gewoon weer naar Utrecht. En ja hoor, begin van de middag gaat de geit echt lammeren en zonder problemen ploept ze de twee lammetjes er uit. Haar Pien in ut Lief was daarmee vlot verdwenen. Een bok die net als vorig jaar in eerste instantie zwart lijkt, maar gewoon donkerbruin is met een heel groot zwart ‘dek’ (vanaf boven gezien is de helft dan zwart en dan pas bruin halverwege het lichaam) en een mooi bont geitlammetje.

Het voor- en nadeel van bont is altijd dat de ene het hele mooi en grappig vindt en dat de andere het niets vindt. Ik vind dit nog op het randje van mooi. Gelukkig in totaliteit niet te wit, maar had graag in het witte nog paar mooie grote vlekken gezien. Ook dat er wit op de achterbenen naar beneden loopt is niet mijn ding en dan het bekkie… vanaf de ene kant redelijk bruin en vanaf de andere kant wit. We zullen maar zien hoe dit later lijkt als het wat uitgegroeid is. Pien in ut lief is eerst weg, nou ja, bij mij even niet…. door alles wat laat gegeten (ben natuurlijk eerst bij de lammetjes gaan kijken) en te veel gegeten… maar daar kom ik wel weer op een ‘boerenmanier’ vanaf 🙂

Cincopa WordPress plugin

Archief