19 november 2018 at 23:15

Wachten…

Wachten is nooit leuk toch?
En toch moeten wij in ons leven heel veel wachten, soms actief, soms passief.
Wij zitten vandaag in huis te wachten of er evt. huiskopers hier komen kijken i.v.m. Open Huisdag.
Tot dusver is er nog geenéén geweest, maar het duurt nog even.
Nadeel hiervan is dat je wacht terwijl je niet weet of er wel wat komt of niet.
Voordeel hiervan is dat er een deadline aan zit.
Om 15.00 uur is het afgelopen en gaan we gewoon verder met onze dagelijkse dingen…
Ja, en waarom willen we dit mooie huis en schitterend plekje verkopen?
Puur en alleen om de geitenhobby weer optimaal te kunnen uitoefenen en de dieren weer ‘thuis’ te hebben.
’s Morgens eerst lekker rustig voeren en ’s avonds voor het slapen gaan nog even rustig bij de geiten kijken en vooral in het voorjaar als de lammetjes er zijn.

Ja, daar is nu het wachten weer op.
De lammetjes!
Nu zeker passief, want je weet nu zeker dat ze niet geboren worden, de laatste uren voor het bevallen soms heel actief wachten.
De periode van dat vooral de lammetjes omgetoverd worden tot drachtige jeugdgeiten, vind ik een enorm mooi gezicht en dat wachten is totaal niet erg. Dat proces moet ook niet van de ene op de andere dag. Zo zie je nu al duidelijk dat Alita drachtig is en veranderd ze al licht qua vormen. De voorhand wordt luxer, er komt lichaam aan en ze wordt al echt ‘geit’ (ja, niet voor niets dat er tegenwoordig weer meer drachtige dieren op een keuring komen en dan ook goed presteren).

Oude Linda 11 is gisteren (en vandaag) weer rits en dus teruggekomen na 6-7 dagen. Totaal niet erg, echter haar partner zat al weer bij Jacob Laning. Die was zo vriendelijk om voor de zoveelste keer weer om te ruilen, zodat Linda 11 even ongestoord paar dagen goed gedekt kan worden. Blij ben ik ook wel dat ze nu terug gekomen is, omdat ze vorige week toch wel heel stout aan het flirten is geweest met een jonge knaap op de keuring. Die keek de oude dame aan en dacht, ziet er jong en jeugdig genoeg uit en ze heeft net weer een mooie titel op zak, die wil ik even beter leren kennen. Nu weten we zeker hoe alles zit en meestal als de geiten tussen de 5 en 7 dagen na hun bronstigheid weer rits zijn (en je laat ze dus weer dekken), dan is de kans op drachtigheid vaak heel groot.

En nu maar weer wachten.
Afwachten hoe de lammetjes straks lijken en dan is het weer afwachten hoe ze uitgroeien en hoe hun gedrag op de keuring is. De ene showt thuis goed, maar vertikt het op de keuring en de andere wil thuis weinig, ja, terug naar het hok waar de moeder en andere geiten zitten en die komt op de keuring en ineens gaat er een showknop om en doet ze het boven verwachting.

Enfin, we wachten maar weer af… 🙂

De afsluiter…

Het seizoen voelt lang en is qua maanden eigenlijk wel kort en het ergste is dat de zomer al weer voorbij is en de echte herfst aangebroken is. De geiten worden gedekt en de bokken beginnen al sterker te ruiken en worden vervelend. Tijd voor de winterperiode dat ze allemaal mooi dragend in hun eigen hok vol met stro liggen te wachten tot de lammetjes weer komen.
Vooral na de nationale is het soms moeilijk je weer op te peppen voor nog een keuring. De kaarten zijn immers allemaal geschud en al lang uitgedeeld. Echter net zoals met klaverjassen is de laatste slag ook van groot belang en zie je vaak op de laatste keuring vooral de ontwikkeling van de lammetjes en geeft dat een behoorlijk goed beeld van wat je er als jeugddier van mag verwachten.
Zo zie je bepaalde dieren nu door het ijs zakken en andere dieren juist boven komen drijven vanwege het goede type.
Vooral met het goede gevoel de winter in gaan is altijd wel prettig.

Als eerste mocht ik weer met Topline 22 v.h. Stapelbroek de ring in en ik blijf dol enthousiast over dit bokje. Geen enkele bok is perfect en hij ook niet, maar hij heeft in mijn ogen zo veel leuke en goede dingen en ook zijn karakter is enorm aangenaam. Hij mekkert niet, wil bij ons goed eten en is mak en gemakkelijk. Alhoewel hij er niets aan vindt om alleen in een hokje te zitten, zou ik niet weten hoe het anders moet. Ook zijn showgedrag vind ik aangenaam. Hij wil altijd ‘vooruit’ en heeft altijd de staart er op. Als ik dit gedrag bij mijn geiten in fok, dan ben ik al blij. Dan nog de fraaie belijningen, super maatverhoudingen en de jeugdige opdruk die hij nu nog steeds heeft, maakt hem voor mij een bokje die ik vol vertrouwen bij onze geiten in zet. Zijn prestatie was ook weer super en alhoewel het spannend was, werd Topline 22 weer de kampioen en is daarmee het enige boklam van Nederland die op alle keuringen waar hij geweest is een titel heeft binnengehaald en dat over het hele seizoen. Het gaat me niet om de titels op zich, maar wel dat het een bokje is die gemakkelijk mee kan naar een keuring en bewijst het hele jaar zonder kunstgrepen mooi (genoeg) te blijven.
Helaas heb ik alleen weer de foto’s gemaakt van de andere kampioenen en is er dan geen tijd meer om mijn eigen dieren op de foto te zetten (begon ook te regenen), dus helaas weer geen recente foto van Topline 22.

Dan de geiten. Met de lammetjes heb ik dit jaar nog niet super gepresteerd en dat vind ik niet erg. Gaat me meer om als het goede type er maar in komt. Kreeg bij de lammetjes dit jaar vaak te horen dat de voorhand wat te zwaar was. Ik zag dat zelf ook wel als ik er naar keek en toch als ik ze vergeleek met andere dieren dan dacht ik. Vreemd, als ik ze gewoon in het hok bekijk, vind ik ze zo mooi. Maar dit kwam door twee dingen. Punt één zat er nog te weinig lichaam aan de lammetjes voor de showconditie op een keuring (ze lieten een beetje antiwig zien). Doordat de borstdiepte voornamelijk door het geraamte bepaald wordt, lijkt dat dan in verhouding zwaarder. Vervolgens showden ze niet goed genoeg en een diertje die een beetje gaat hangen en op de kop gaat. Daar wordt de voorhand zeker niet fraaier van. Nu showden de dieren allemaal wat beter en hadden er nog wel een paar moeite om de staart echt door te drukken, maar het kwam in de buurt en ze bleven zeker in de voorhand parmantiger lopen. Dit resulteerde in allemaal positieve kritieken op de dieren met zelfs een plus voor de voorhanden en met 1B en 1C plaatsen kan ik dan heel goed leven. Ze komen volgend jaar wel!

De jeugdgeit Isa v.d. Kuzemer is een enorme beste geit, maar de boklammeren waren er vanaf 12 mei al vanaf en het is al niet de kleinste en fijnste geit en we hadden haar ook thuis kunnen houden. Maar voor een clubshow neem ik zeker wat dieren mee en als we altijd alleen dieren meenemen om met een zekerheid alleen 1A of 1B te lopen, dan komen er niet veel volwassen dieren meer op een keuring toch? Isa werd heel terecht op 1D gezet met ook het terechte commentaar van super beste geit, maar op dit moment aan alle kanten te zwaar. Ook haar moeder Lissa 50 of the White Cottage kwam in een sterke rubriek en zij is eigenlijk het tegenovergestelde van dochter Isa. Lissa 50 is moeilijk echt op vlees te krijgen en daardoor vertoont ze nog steeds niet de kracht. Ja, dan ben je aan de beurt als je tegen andere goed geselecteerde dieren loopt. Ze liep 1C (of zal ik gewoon zeggen, achteraan?). Haar keuringscarriere zal hiermee beëindigd worden. Gok op volgend jaar nog een geitje uit haar x Topline 22 en dan heeft ze bij ons uitstekend werk gedaan. Geesje van Carpe Diem is ook over de top en ook die moest tegen twee super dieren. Ik kwam eerst in het midden, maar de sterke Xenia van Cor Plomp mocht er toch omheen en vind ik ook totaal geen zonde. Jammer dat je dan maar met drie dieren in de rubriek staat, maar op zo’n manier vind ik het totaal niet erg om achteraan te lopen. Geesje blijft een geweldige geit en iedereen kent haar zolangzamerhand ook en ze krijgt nog altijd lof voor haar zeer mooie maatverhoudingen en goed degelijk type (ik noem het de ‘Roomberg’opdruk). Ze mag iets meer uitstraling en brutaliteit vertonen. Daarvoor is ze nu bij Formateur v.d. Mekkerpoel geweest en kijken of het Melissa bloed hier wat leuks voor de fokkerij van kan maken.

Als afsluiter heb je altijd de veteranen en hier mocht ik weer met coryfee Linda 11 v.d. Kuzemer in de baan. Sinds de nationale titel voelt het helemaal bijzonder met haar te lopen en nu is ineens iedereen fan van haar type. Haar super voorhand en zeer jeugdige opdruk sprak ook deze keurmeesters aan en zonder bedreiging werd ze de kampioen. Hiermee treed ze eindelijk in de voetsporen van haar moeder en nu maar hopen dat we er ook nog een mooie nakomeling van overhouden. Ze was al tijden niet meer rits geweest (meteen in augustus iedere dag twee keer geschouwd) en we dachten, dan moet ze wel drachtig zijn. Bertus Blokzijl had al spontaan aangeboden om het scanapparaat mee te nemen naar de keuring, zodat we konden kijken of er misschien al wat te zien was. Het plan was om haar meteen begin januari te laten dekken (door Formateur), maar nu werd ze vrijdagmorgen rits en Topline 22 stond in ons hok en ik vind deze keus zeker zo mooi. Misschien duurt het te lang voor de evt. nakomelingen dat ze de gewenste keuringswigvorm krijgen, maar dieren met veel jeugd kunnen mij zeker bekoren en vooral qua maatverhoudingen is het volgens mij een zeer leuke combi.

Het was trouwens niet alleen onze keuringsafsluiter. Ook voor Herman van Dijk (ik mag geen meneer zeggen) was dit de laatste keuring die hij gedaan heeft. Als je met hem praat dan hoor je zijn voorliefde voor dieren en de fokkerij in het algemeen en hij weet enorm goed waar hij over praat en heeft er zeker veel kijk op. Zijn commentaar is enorm bondig, maar wel meteen de punten waar het echt om gaat. Wat super om zo afscheid te nemen als keurmeester als je 80 jaar bent en hij blijft zeker nog actief in de fokkerij en in zijn slotwoord hoorde je ook de echte hobbyist die het keuren ook met veel plezier gedaan heeft.

Herman

Herman bedankt!

 

Lay-out aangepast

Veelvuldige kijkers zullen er wel gek van geworden zijn, maar ik heb geprobeerd de lay-out nu overzichtelijker en beter leesbaar te maken.
Zo is de leeskolom met Laatste nieuws (deze pagina dus) een stuk smaller en is het daardoor hopelijk gemakkelijker om de regels te volgen tijdens het lezen.
Tevens heb ik daar een extra kolom toegevoegd zodat u heel snel naar evt. een oud bericht kunt springen, vervolgens kunt u dan binnen zo’n maand weer op de titel van het bericht klikken en u ziet het hele stuk. Dan is de mogelijkheid er nog van vooruit en achteruit bladeren.
Ook de pagina’s opzoeken kan nu weer via de linkerkant en rechts staat wat opvulling op pagina’s die de ruimte hebben (wat eerst links stond).

Ja, zo blijf je wat bezig en ik begin er na 1,5 jaar wat handigheid in te krijgen.
Ook de headers (plaatjes bovenin de site :-)) heb ik wat aangepast en is nu één header van bokken en één header van geiten.
Helaas heb ik van veel bokken geen digitale foto en zo ook niet van alle geiten. Van beide groepen is het dat het dieren zijn die of in het bezit zijn of die nog dichtbij in de bloedlijn zitten. Zo heb ik Alice van Carpe Diem niet meer in de header, omdat ik daar helemaal niets meer van heb. De header blijft 5 seconden staan en loopt dan in 3 seconden over van het ene plaatje in het andere.

De header begint altijd bij de bokken en daar heb ik op volgorde staan van links naar rechts;
Feliciano van Carpe Diem (mijn beste zelfgefokte bok tot dusver en zelfs nationaal dagkampioen en de vader van Geesje van Carpe Diem en qua bloedlijn in de moederlijn uit de stam van Felana), dan Raimond 2 v.d. Veenstreek (een bok die ik helemaal geweldig vond qua type en de echte bokkenopdruk had, zit nog mooi voor de meeste dieren in ons hok en ik denk ook wel eens anders, maar de hardheid en de kracht moet toch in principe van de bok vandaan komen en de sierlijkheid en de vrouwelijkheid in de vrouwelijke lijn), dan staat Topline 22 v.h. Stapelbroek drie keer op de foto (foto 3, 4 en 7), zijn ook de meeste foto’s dit jaar van gemaakt en zijn drie verschillende momenten en ik zie daar het echte mooie bokkentype in en ook de prachtige verhoudingen van niet te groot, maar niet te laaggesteld, wel een echte bok en toch niet te zwaar of te iel en niet te slap. Super benieuwd hoe hij nu verder gaat uitgroeien en nog belangrijker, hoe de lammetjes het volgend jaar gaan doen. Dan een heel ander bokje in de reeks en dat is Wadapatja 10 v.d. Kikkert (v. Storm of the White Cottage) en daar heb ik drie lammetjes van rondlopen en ben er zeker nog super content mee, vooral Fania en Alita hebben de mooie halsjes van pa geërfd. Dan komt derde van rechts Felano van Carpe Diem en ook daar lopen nog drie lammetjes van rond en die wil ik ook de kans geven om pas te beoordelen nadat ze een keer gelammerd zijn, een prachtig type heeft Felano toch zo en thuis lijken de lammetjes ook dat type te bezitten. Dan hebben we dus weer Topline 22 en helemaal rechts weer Feliciano als boklam en met zijn eerste dagkampioenstitel, hier lijkt hij korter en hooggestelder dan dat hij later was en dat klopt ook, dat was hij ook en dat is ook de (een?) gangbare jeugdvorm. Eerst wat hoogbeniger en nog niet de lengte (in De Standaard staat; het boklam mag in het buikgedeelte iets opgetrokken zijjn. Qua maatverhoudingen heeft het boklam een romp die wat smaller en minder diep is. De verhoudingsgewijs langere benen versterken het beeld van een iets korter en minder diep type).

Bij de geiten heb ik nu (ook van links naar rechts);
De bruinbonte Linda v.d. Kuzemer (moeder van Linda 11), Desiree van Carpe Diem (oma van Doreen van Carpe Diem), Doreen van Carpe Diem (weer de overgrootmoeder van Felana van Carpe Diem) en dan Felana van Carpe Diem (waar ik nu nog 2 dochters van in mijn stal heb). Wat me dan zelf opvalt aan deze drie dieren is dat het allemaal dieren zijn met weinig wig en veel hardheid op het lichaam en toch luxe in de voorhand. Waren ook allemaal dieren die als lammetje niet vooraan stonden. Desiree begon achteraan, Doreen had haar debuut pas als 2-jarige geit en Felana deed het ook als jeugdgeit (jammer dat die niet meer showtemparement bezit, anders zou ze zeker nog goed mee doen). Dan staat Geesje van Carpe Diem er een beetje los tussen. Maar zo los is ze ook weer niet, want haar vader Feliciano van Carpe Diem is weer een zoon van Doreen van Carpe Diem. Vervolgens zitten we dan op de derde geit van rechts en dat is Isa v.d. Kuzemer en rechts naast haar, haar halfzus Isa 3 v.d. Kuzemer (vader Felano van Carpe Diem) en uiterst rechts wordt het rijtje afgesloten door Linda 11 v.d. Kuzemer (v. Hein van Carpe Diem). Linda 11 die recent de nationale titel bij de veteranen veroverde en dat vooral dankte aan haar type en jeugduitstraling. Als ik in De Standaard bij de volwassen vorm naar het plaatje kijk, dan zie ik ook een heel jeugdig dier en wigvorm wordt ook omschreven als; hierbij ziet men in zijaanzicht vanaf de borst de onderlijn vloeiend iets naar beneden naar het achterste gedeelte van de middenhand lopen. Van boven gezien heeft de romp iets de vorm van een peer, met het breedste punt in het achterste gedeelte van de middenhand. Met andere woorden, we moeten tegenwoordig als fokkers denk ik oppassen voor het niet overdrijven van de wigvorm en het volume en body van de dieren!? En wat me dan helemaal aanspreekt is; Hoofd, horens, hals en voorhand zijn, bij zowel de jeugd als de volwassen vorm, uitgesproken droog, slank en sierlijk.

Een hele uitdaging dus nog altijd in de fokkerij en dat moet je bereiken door ten eerste je eigen geitenpopulatie goed te selecteren, een goede bokkenkeus te maken en dan geluk hebben dat de goede dingen samenvallen en dan mag je meteen weer selecteren.

Linda 11 v.d. Kuzemer Nationaal Kampioen!

Vorige week had ik al geschreven dat we onze beste oudere dieren moeten waarderen en zelf zijn we blij dat we nog paar leuke oudere dieren hebben. Ben afgelopen zaterdag maar met onze twee ‘oudjes’ naar de Nationale gegaan. Als eerste mocht ik met Geesje van Carpe Diem in de ring. Wel humor, was denk ik inmiddels al laat in de middag en dan moet je pas in de laatste rubriek oudere geiten een keertje in de ring. Geesje maakte haar debuut als 5-jarige geit op de Nationale en met een mooie conditie en goed commentaar kwam ik op een zeer leuke 1B. Helemaal blij mee.

Onze ander oudje was Linda 11 v.d. Kuzemer die haar debuut als veteranengeit maakte. Haar moeder (Linda v.d. Kuzemer) had als veteraan ook al eens een nationale titel gepakt en we rekenden nergens op, maar ik wist natuurlijk wel dat Linda 11 er goed voor stond en ze moest eens in de voetsporen van haar moeder treden. Haar baasje (mijn moeder) had haar super in conditie gekregen en goed doorgevoerd. In Blijham was ze ook al de kampioen en Linda 11 is een rare geit. Als ze niet wil showen, dan kan ze zich enorm verzetten en dan heeft ze een overgangsperiode dat ze netjes loopt, maar de spanning nog niet heeft en dan ineens gaat ze echt showen en dat kan ze dan evt. wel 100 rondjes vol houden.
Op een keuring met te snel naar binnen lopen, heeft me dat wel eens de das omgedaan. Dus ik moest even snel een beetje inlopen, maar het was eigenlijk toch te kort (stond de rubriek er voor met Geesje in de ring, maar die had Jacob bij het definitief opstellen al overgenomen). De eerste paar rondjes waren goed, maar net niet goed genoeg. Gelukkig moest ze plassen en toen ging het knopje echt om en ging ze showen. Ik mocht vooraan opstellen (stond nog maar 1) en de rest werd er later achter opgesteld. Ook tijdens het lopen deed ze de show goed genoeg en werd ze geroemd voor haar zeer mooie jeugdig type en zeer fraaie aansluitingen. Er waren twee rubriekjes veteranen, dus de strijd was nog niet gestreden, maar ik was ontzettend blij dat ze even later de kampioenstitel mocht incasseren. Alhoewel de concurrentie van aantal veteranen niet groot was, zeven in totaal, waren er zeker paar super beste dieren en vind ik de redenatie ook heel gemakkelijk van; als er een andere fokker/inzender is die dacht een betere veteraan te hebben, dan was die echt wel op de nationale. Dus dit is echt op dit moment de beste veteraan van Nederland en België 🙂

Linda 11 v.d. Kuzemer Nationaal Kampioen Veteranen

Vooral mijn moeder is natuurlijk helemaal in haar nopjes met de Nationale Kampioenstitel en meteen komen de verhalen boven van dat dit wel 15 generaties eigen fok is uit onze eerste kampioensgeit, Moziek van Starkenborgh (gekocht als lammetje in 1980 en op 2-jarige leeftijd pakte die haar eerste titel, dat was een zwarte met schimmel(kleur)oren en neus). Het bont is er ingefokt door Figaro v.d. Kuzemer die van beide kanten in haar afstamming zit. Hieronder de foto van haar moeder Linda v.d. Kuzemer en haar oma Mona Lissa van Carpe Diem (via vader Hein van Carpe Diem, dus ook dit was weer een mooie kruisbestuiving van de twee Wiersma fokkerijen).

Linda v.d. Kuzemer, de moeder en hier ook veteraan

Mona Lissa van Carpe Diem, de oma, hier 2 jaar

Archief