8 juli 2018 at 22:23

De aan de dijk show

Was zaterdagmorgen weer vroeg opstaan voor een geitenkeuring, deze keer te Andijk in Noord-Holland.
Krijg zolangzamerhand al meer respect voor de ‘ouderen’ in onze vereniging die ook uren moeten rijden en hun dieren meenemen en het hele circus er omheen (thuis toiletteren etc.).
De prachtig mooie locatie beschikbaar gesteld door Groot en Groot en de opbouwers (tevens veegploeg) van Noord-Holland hadden er een mooie keuringslocatie van gemaakt, maar vergeet ook vooral de dames van de catering niet! Heerlijk waren de broodjes hamburgers en worst.

Wij kwamen natuurlijk voor de keuring en ik had Topline 22 v.h. Stapelbroek bij me en Lissa 50 of the White Cottage met haar drie Isa van de Kuzemer dochters. Vind het voor in de aanhanger en op de keuring voor de dieren in het hok wel heel handig dat de dieren heel goed met elkaar kunnen opschieten. Vooral deze vier geiten zijn zo rustig met elkaar dat ze lekker los in het hok kunnen blijven zitten en met de hooiruif aan het hok gehangen, kunnen ze mooi rustig overdag hooi eten en smiddags ook de wateremmer er bij in het hok.

De zwarte Topline 22 van het Stapelbroek is ondertijd al geen onbekende meer in de keuringsring en was stiekem al de favoriet voor de kampioenstitel. ’s Morgens in de rubriek kwam hij meteen op kop, maar de keurmeesters wilden toch nog even kijken of de tweede ook op kop kon en we moesten even met ons tweeën doorlopen. Ik mocht toch weer op kop en dit vanwege het mooie bokkentype welke Topline 22 bezit. Aan het einde van de dag met de kampioenskeuring had ik een bokje voor me die niet vlot wilde doorlopen (is wat anders dan hard lopen) en werd ik een beetje ingesloten (ja, er zijn ook tactieken binnen de dwerggeitenwereld). Dan wil Topline 22 bijna te graag vooruit en zit er zeker een goede showdrive in. Hij werd dan ook de kampioen.

Isa 3 van de Kuzemer

Bij de geitlammetjes hadden we Isa 3 en Isa 2 van de Kuzemer bij ons. Dochters van Felano van Carpe Diem x Lissa 50. Isa 3 mocht eerst op de tweede plaats staan, maar wilde niet echt doorshowen en moest vervolgens twee dieren voor laten gaan. Geen probleem en ze showde al veel beter dan paar weken geleden op haar debuut in Vries en ik heb nog wel het gevoel dat het gaat komen en dat ze er nog mooier in gaat groeien. Haar zusje Isa 2 kwam veel showender de rubriek binnen en die heeft haar rubriekje dankzij een goede show gewonnen. Ook Isa 2 moet er nog beter ingroeien en ze kreeg het commentaar dat ze wat zwaar in de borst is en dat begrijp ik ook volkomen. Denk echter dat het anders wordt als ze meer lichaam krijgt. Dan zal alles beter in verhouding met elkaar komen.

Isa 2 v.d. Kuzemer

Bij de jeugdgeiten mocht ouder halfzusje Isa (v. Wadapatja 6 v.d. Kikkert) weer in de ring komen. Bij Isa zijn de boklammeren al maanden er vanaf en begint ze nu wat stugger en minder wigvorm te krijgen. Stond helemaal terecht in een super rubriek op de derde plaats. Stonden echt twee super rastypische geitjes voor mij en vooral het kopnummer sprak mij ook enorm aan door de ideale combinatie van degelijkheid, kracht met een super fraai vrouwelijk type en veel uitstraling en perfecte show.

Isa v.d. Kuzemer

Ook moeder Lissa 50 of the White Cottage (v. Pearl Jam v.d. Roomberg en dat is een zoon van Shanna v.d. Roomberg) mocht in de ring verschijnen en die begint nu ook op conditie te komen. Ze kan ontzettend mooi en gemakkelijk showen, maar was een beetje wisselend nu in de show (ja, je vergeet vaak een volwassen geit thuis ook paar extra lessen weer te geven). Een hele fraaie 1B positie werd haar deel en ben echt blij met haar als geit zelf en zeker als fokgeit.

Lissa 50 of the White Cottage

Volgende week staat Blijham al weer op het programma en een week later dan de Nationale Bokkendag, waar ik natuurlijk met Topline 22 heen ga.

Fokken is gokken!?

Fokken is gokken wordt er vaak gezegd.
Met gokken denk ik aan het casino en zie dan het spotje voor me met “Speltip 6: Spreid je winkansen” hierin gaat Anky van Grunsven als gymnaste aan het werk en springt ze over het toestel paard en andere attributen. Op die manier je kansen vergroten werkt natuurlijk niet echt. Voor de fokkerij is het zeker een goede tip. Niet alles op één paard (eh bok) inzetten, vooral met onze fokkerij van hoofdzakelijk boklammeren. We weten nog niet eens hoe de bok zelf uitgroeid en gaan hem al kwaliteiten toebedelen dat we al denken te weten waarin hij goed en slecht is in de fokkerij. Daarvoor zijn natuurlijk veel meer componenten belangrijk. Vooral de ouders en de moeder van de bok. Vaak zien we het type en ras en kwaliteit (en dus ook de fouten) van het moederdier weer terug in de lammeren van de bok. De moeder moet dus goed zijn! Kampioen hoeft ze niet persé te lopen, dat is maar voor paar geiten weggelegd en daarmee moet je soms ook geluk hebben. De bok zelf mag eigenlijk geen echte storende fouten laten zien, want die zal hij zeker doorfokken (slechte dingen komen vaak het eerst naar boven in de fokkerij zeggen we dan maar weer).
Logische redenatie allemaal toch?
Toch blijft het ieder jaar weer ontzettend moeilijk om de geschikte bok te krijgen en aan de andere kant is het soms niet moeilijk. De zoektocht naar de perfecte bok kun je wel meteen staken. Het perfecte dier bestaat niet hebben we al zo vaak gezegd en ik denk soms ook dat wat wij willen ook niet bestaat. Wij willen een dier dat super vierkant op de benen staat, vervolgens een soepele lange stap maakt, we willen een diertje die kaarsrecht in de rug is en enorm sierlijk showt met de hals er hoog op en we willen dat ie in lichaam heel gesloten en correct is en sommige fokkers willen een dier met ‘veel body’ en tevens moet het dier een super luxe voorhand en kop hebben!
Soms vraag ik me af of dat allemaal bij elkaar past en als we de topdieren van de laatste jaren bekijken, dan zien we ook vaak dat het net niet alle combinaties in zich heeft. Of het is aan de degelijke kant en je wilt dat tikje snit er bij of andersom. Vooral soepel bewegen en in stilstand ook super correct en aangesloten zie je volgens mij zo maar niet.Zal hier met respect Ruth v.d. Optimist noemen. Een diertje die de meeste fokkers nog kennen en die volgens mij de meeste nationale titels vergaard heeft. Ze deed dat altijd in de show en dan was ze ongenaakbaar en zo mooi belijnd en zo soepel met super verhoudingen, echter we zeiden ook altijd, in stilstand ‘valt ze een beetje weg bij de schouders’, maar dat was juist de charme van haar. Daardoor kon zij de hals er enorm opzetten en heel soepel bewegen.
Zal hier niet de hedendaagse dieren en fokkerijen gaan bespreken, dat ziet de actieve keuringsganger en fokker zelf wel. Feit is wel dat het ideale dier niet bestaat en dat het steeds schipperen is tussen de degelijke kant en de snittige dieren. Per saldo streven we allemaal hetzelfde ideaal wel na, daar ben ik van overtuigd. Alleen hoe kom je daar het dichtste bij? En zoals gezegd kan het wel? In De Standaard wordt gezegd dat het ideaal is dat het dier, in de vrije kudde of NATUUR, lichamelijk zo optimaal mogelijk zou kunnen functioneren en dat het leggen van extra accenten op bepaalde lichaamsdelen of andere lichamelijke eigenschappen is uitgesloten.
Dan denk ik meteen aan de hertachtigen in de natuur en bekijk die op natuurfilms en bij dierenparken bekijk ik ze ook altijd eens op onze keuringsaspecten. Dan zie je nooit de kaarsrechte rug met de schouders super ingesloten en zie je ook niet dat ze vierkant op de benen staan. Ook hebben ze in verhouding niet super veel lengte. Nu weet ik ook wel dat het best mogelijk is optisch een redelijke rechte rug er in te fokken en dat ze de hals nog mooi kunnen dragen en een lengteopdruk vind ikzelf ook super mooi. Vooral als je de kleinere dieren wilt fokken dan moet je er voor zorgen dat ze niet te vierkant en te blokkerig worden. Dat was de fout waar het in de jaren 80 mee mis ging. Toen werden ze heel klein gefokt (rond de 45 cm!) en werden ze heel zwaar gefokt. Het kleine kreeg de schuld van de geboorteproblemen. Maar ik weet eigenlijk wel zeker dat het probleem bij het type lag. Te zwaar geblokte dieren met zware voorhanden. Ik herinner me in die tijd dat we met een leuke bok op de keuring kwamen en dat we het commentaar kregen dat ie ‘een rib te lang was’ (zou nu zelfs te gepast zijn). Ook bj dierenparken/kinderboerderijen zie je tegenwoordig kleine dwerggeiten en hoor je ook niet veel over geboorteproblemen.
Enfin, denk dat de meeste fokkers al weer een keuze gemaakt hebben voor het bokkenseizoen en deze weken worden de laatste knopen doorgehakt.

Zelf ben ik er nu ook wel uit.
Isa v.d. Kuzemer en Ziva van Carpe Diem komen bij Keroazie v.d. Kikkert (Keroazie is een gronings woord voor ‘levensmoed‘, ik vind hem gewoon dapper en vooral toen hij, met het lopen leren aan de band, mij hard tegen het been ramde… was heel dapper van hem!). Deze combinaties heb ik bedacht omdat ik in deze twee dieren de luxere fijnere voorhand wil hebben en dat is Keroazie zijn plusplunt. Keroazie komt uit de volle zus van Janis 239 v.d. Kikkert (goed voor drie nationale titels) en zijn moeder heeft nog een fijnere hals en mooiere besneden hoofd dan Janis 239.
Dan komen Linda 11 v.d. Kuzemer en Geesje van Carpe Diem bij Formateur v.d. Mekkerpoel. Hier ligt de nadruk op meer peervorm en ribwelving, welke Formateur enorm laat zien. Tevens is de bloedlijn en moeder van Formateur zo geweldig dat ik paar geiten er mee wil proberen.
De overige dieren (7 stuks!) komen allemaal bij Topline 22 v.h. Stapelbroek. Spreiden is leuk, maar als je een beste bok hebt en er vertrouwen in hebt en een beetje lijn in je stal en fokkerij wilt houden cq krijgen, dan moet je denk ik gewoon voor de gemeenschappelijke deler gaan en het merendeel met die bok gaan dekken. Topline 22 sprak me al aan vanaf het eerste moment dat ik hem zag en in het hok is ie ook altijd mooi en showt zelfs thuis gemakkelijk en ook in omgang is ie zo rustig en gemakkelijk. Karakter is ook een groot goed en qua type en bloedlijn verwacht ik er veel van. Vooral in de maatverhoudingen en niet alleen hoogte/lengtemaat scoort ie enorm goed, maar ook in de diepteverhouding. Hij is zeker niet groot, maar ook niet te diep in de borst en dat terwijl hij nu bij ons op dit moment zelfs onbeperkt te eten krijgt. Zelf wil ik de uitdaging aangaan om proberen super luxe geitjes van rond de 50 cm te fokken, maar wil dit zeker door middel van de geleidelijkheid doen en ruim ook echt niet een mooi dier van 55 cm op. Gewoon als het kan steeds proberen een bok te nemen van mooie verhoudingen en goed selecteren.
Over twee weken (vanaf 7 augustus) mogen bij mij de eersten weer gedekt worden en gaan we weer denken aan de volgende fok en gokronde. Heb er nu al weer zin in en heb zelfs al weer ideeën voor het vervolg van volgend jaar… 🙂

Broodje hesp en lasagne

Afgelopen zaterdag mocht deze noorderling keuren bij onze zuiderburen. De Belgische Nationale stond op het programma en dit is pas de 9ste Belgische Nationale van de Belgische Dwerggeiten Vrienden. Ging even snel in gedachten tellen hoe vaak ik hier gekeurd heb en kom op ongeveer 7 keer van de 9. Eén keer met Marinus Bosman, één keer met Sander Christenhusz (wat een weekend was dat! Marco Snip was het hele weekend bij me en dat was geiten en feesten in één weekend!), één keer met Adriaan Groeneveld en ik denk drie keer met Evert Jan Regelink en nu dan met Cor Plomp. Iedere keer als ik daar heen ga voor een keuring denk ik aan de Belgen die bij ons op de keuring komen. Wat een afstand dan toch! Ik ben ’s morgens om kwart voor vijf gaan rijden en moest even een kwartiertje omrijden om twee geiten mee te nemen om die aan de nieuwe eigenaren af te leveren. Deze twee geiten pasten precies in mijn kist achterin de station en met een rustig vlot gangetje reed ik door de polder naar Cor en Agaath Plomp. Onderweg kreeg ik al een hoosbui op de kop en moest het gas er helemaal vanaf. Bij Cor en Agaath leek dezelfde hoosbui nog te hangen en die heeft er vermoedelijk de hele dag rond gespookt. De ene geit werd in het hok bij Cor gezet en de andere mocht helemaal met ons mee naar Alken. Ondanks de enorme regen waren we allemaal vrolijk en verderop klaarde het weer ook mooi weer op.

Bij aankomst in Alken zagen we de mooie geiten al staan en wat opviel is dat er relatief veel jonge leden (zowel qua leeftijd als lidmaatschap) rondlopen. Helaas geen tijd gehad om even rustig met wat nieuwelingen te praten en ze hebben echt wel goede dieren, maar al het begin is even moeilijk en op een keuring met zoveel kwaliteit valt het niet mee om meteen volop mee te kunnen concurreren. Ook de andere fokkers zitten niet stil en alle dieren afzonderlijk zijn echt goede dieren. Ook de come back van Freddy Maris en Philip Bauwens is leuk om weer te zien.
Ga hier geen verslag van de keuring neerzetten en vond het super leuk keuren met Cor en heb tot dusver begrepen dat het voor alle inzenders plezierig was en dat we geprobeerd hebben om het meest complete diertje steeds vooraan te zetten. Aan ieder diertje kun je wel een foutje vinden, maar vind het nooit leuk om als een heksenjacht steeds naar een bepaalde fout te kijken (bijvoorbeeld de franse voorbeentjes en/of de gespreide klauwtjes, de fokkers weten dit zelf ook wel en we moeten met ons allen er voor waken dat het niet ERGER wordt en niet hypocriet worden dat het vroeger beter was. Dit heeft er altijd al ingezeten en als je tegenwoordig foto’s pakt van langer dan 10 jaar geleden, dan zie je zelfs op de foto’s dat het er toen ook veel was en dat de achterhanden veel slechter waren dan tegenwoordig). Vooral de jeugdige opdruk en een prachtige voorhand met natuurlijke hals er op kan mij persoonlijk altijd enorm bekoren. Zoals gezegd was samen met Cor weer heel plezierig keuren en merk je ook aan hem dat hij niet alleen keurmeester is, maar ook de echte hobbyist en fokker en inzender. Zo merk ik, dat als ik ergens inzender ben, me heel gemakkelijk als inzender kan gedragen en met plezier aan de kant sta en naar de dieren kijk met de fokkerijvisie. Als keurmeester moet je echt helemaal objectief proberen te zijn (persoonlijke smaak houd je altijd) en geldt alleen het moment van de dag. Echter de fokker en tevens inzender schakel je niet echt uit. Bijvoorbeeld twee lammetjes die dicht bij elkaar zitten en je kijkt naar de diertjes en dan zeg je tegen elkaar. Waar zit de mooiste geit in zegt je fokkersgevoel? Dan bij twijfel pak je dat diertje. En een ander voorbeeld als een voorbrenger uit enthousiasme zijn diertje te vaak op de voorganger laat lopen of er zelfs wat naast en daardoor loopt het diertje er voor even wat minder. Dan houd je daar rekening mee. Zo hebben we paar keer gezegd van, even rustig lopen of even afstand bewaren en dan keken we nog een keer opnieuw en dan zeiden we. Nu doet die voorganger het wel weer goed en we laten het gewoon zo staan. Al met al werd dit denk ik super gewaardeerd door de inzenders en vond er een ontzettend leuke ontspannende sfeer hangen.

Alle kampioenen nog van harte gefeliciteerd en de gehele keuring was zeker qua kwaliteit Nationaal waardig en de verschillen vooral bij de volwassen dieren is echt minimaal tegenwoordig.

Terugreis moest ik natuurlijk eerst weer met Cor en Agaath mee en alhoewel dit een half uurtje (of langer) uit koers is, is dit veel relaxter zo naar huis te gaan. Cor reed het stuk naar zijn huis en daar aangekomen even rustig geiten kijken en dus benen strekken en Agaath had een overheerlijke lasagneschotel klaar staan :-). Vervolgens kun je dan bijna geheel fris de laatste kleine 200 kilometer weer rijden en kwam ik rond kwart voor elf ’s avonds weer thuis.
Moe en voldaan na zo’n dag en als je het nu een broodje ham of hesp noemt, we hebben allemaal dezelfde gezamenlijke hobby waarin we elkaar heel goed verstaan en begrijpen en wat heerst er een HEERLIJKE gastvrijheid onder deze hobbyisten.

Waar een dwergenvereniging GROOT in kan zijn…

Ongelooflijk wat een keuring afgelopen zaterdag in Vries. Onze passionele voorzitter van Noord-Nederland, Fokko Trip, zei het al in zijn openingswoord, we hadden als noorderlingen de uitdaging voor onszelf opgepakt om de grootste openshow van Nederland te hebben en daar dan ook meteen laten zien dat het keuren in 1 ring helemaal van deze tijd is. En zo raar is dat niet, vroeger deed je dat ook met deze aantallen. We hadden nu namelijk 218 dieren van 32 inzenders. Op de shows met twee ringen, kwamen toen meer dan 300 dieren. We begonnen zoals gepland om 09.30 uur en de meeste inzenders wisten nog van vorig jaar wat de bedoeling was. We hadden ons deze keer goed voorgenomen. Het moet vlot verlopen, maar het keuren mag niet gehaast en gejaagd. Voor een vlot verloop moet je er voor zorgen dat er ‘doorgekeurd’ wordt. We hadden namelijk 38 individuele rubrieken. Als je steeds wacht totdat iedere inzender uit de rubriek gaat, zijn diertje in het hok doet, de volgende pakt, dan nog poets en nog met een andere fokker even paar woorden wisselt en je gaat pas weer door met keuren als de rubriek weer helemaal compleet is, dan wacht je iedere rubriek wel tussen de 3 en 5 minuten. Dit is heel gebruikelijk op een normale show. Als je nu 38 x 3 minuten al rekent, dan betekent dat al bijna 2 uur puur ‘wachten’ voor de keurmeesters en 2 uur langere keuring. Dus daar zit de GROOTSTE tijdswinst en de manier van tijdens de dieren bespreken, zorgen dat iemand anders je diertje overneemt (als je wel rubriek op rubriek moet) en dan je andere diertje pakken en meteen de rubriek inlopen. Zo krijg je dat de dieren besproken zijn en er uitlopen, dat de volgende rubriek al in de ring staat en kunnen de keurmeesters al weer beginnen met keuren (meteen zelfs de standkeuring).
Enfin, dit alles zorgde er voor dat we om half tien begonnen en dat ieder diertje en iedere rubriek voldoende aandacht kreeg om zich te laten zien en je zo ook geen onnodige rondjes hoefde te lopen en dat om kwart voor vier ’s middags de dagkampioenen al bekend waren.

Dan de keuring zelf. Het was niet alleen kwantiteit, maar ook een super kwaliteit. We zeggen de laatste jaren al vaker dat alles dicht bij elkaar zit en dat is zeker het geval. Rubrieken vol met goede tot zeer goede dieren. Ik heb verschillende dieren buiten de rubriek gezien dat ik dacht, dat is een mooie en beste en je ziet ze in de rubriek en ze komen zelfs terecht achteraan in de rubriek. Zo enorm hoog was en is de kwaliteit tegenwoordig. Wat wil je ook, de gemiddelde inzender heeft tegenwoordig al vele jaren fokkers en keuringservaring en weet behoorlijk goed wat ie moet meenemen naar een keuring. Als je dan steekjes laat vallen met conditie en/of show, dan verlies je vlot paar plaatsen. Heel opvallend vonden we als inzenders wel dat er zoveel mooie lammetjes tegenwoordig zijn. Vaak zie je dat daar de grote selectie nog moet plaatsvinden en dat er op een keuring maar paar lammetjes echt boven komen drijven. Hier was het een complete overstroming van super fraaie en showende lammetjes.
Zal voor het maandblad een verhaaltje over de keuring en de kampioenschappen maken en zal daarvoor even met een keurmeester bellen om hun redenatie ook aan te horen, want heb geen enkele aantekening gemaakt en heb dus alleen de resultaten hier voor mij en heb zaterdag meer met mijn inzenders en fokkersvisie gekeken. Vooral als jezelf 13 dieren moet voorbrengen, dan ontgaat vooral het commentaar in de rubriek je wel.
Heb wel het commentaar proberen te volgen wat ze van mijn dieren zeiden en daar kon ik me weer goed in vinden. Vond het wel jammer dat er toch weer wat lammetjes van ons niet perfect wilden showen en geef voor een gedeelte het dier de schuld en ook een groot gedeelte toch te weinig oefening en is niet alleen de oefening aan de band. Ik ben gewoon te weinig bij de dieren dat ze echt vertrouwen in je hebben. De lammetjes zijn in de ring bijna gewoon bang voor mij en zijn half in de stress. Ze mekkeren hun longen uit hun lijf dat ze naar hun moeder willen en ze willen dus ook geen brokjes of brood uit mijn hand eten. In tegenstelling tot andere lammetjes die ik van andere fokkers wel zie, die perfect gaan staan en heel rustig al het lekkers uit de hand van hun baasje pakken. Bij mij gaat de training van de lammetjes ook van, ik parkeer mijn auto bijna vol gas op het erf van mijn moeder, loop naar binnen om ‘hoi’ te zeggen en voordat mijn moeder door heeft dat ik er ben, ben ik al weer in het geitenhok. Daar wordt een diertje aan de band gepakt en een simpele route over het trottoir aan de andere kant van de weg volgt voor drie buren langs en weer terug. De buren zeggen steeds vrolijk gedag als ik weer langsloop met zo’n mekkerding. Vooral als een hond vrolijk blaft dan denk ik dat mijn lammetje al mooi wil showen. Ik geef ze bij terugkomst in het hok een schouderklopje en als ze wat willen eten dan krijgen ze wat. Meestal willen ze dat niet en geduld en tijd heb ik daar ook niet voor, want de volgende moet gepakt worden. Dit feestje van aan de band gebeurt slechts de laatste weken 2-3 keer in de week en is dus echt niet genoeg om een jong lammetje het vertrouwen op een keuring te geven.
Wat een genot is het dan ook om de nieuwe aanwinst Topline 22 v.h. Stapelbroek te hebben. Ik heb hem ontzettend mak gekregen van Sander (hij wil echter alleen steeds uit het hok springen, maar dat is meer omdat hij het alleen in het hok niet leuk vind en kan ik me voorstellen. Met mooi weer komt ie met de andere twee bokken mooi buiten, maar samen in één hok gaat niet). Maar hij is niet alleen mak, je merkt ook dat ie in omgang met ons heel gemakkelijk is. Hij wil altijd brokjes uit de hand eten en is totaal niet bang en schrikkerig en meteen de staart er op. Ook aan de band is ie heel gemakkelijk. Meteen attent en meteen de makkelijke beweging naar voren. Ik hoop ook dit karakter er meer in te krijgen en daarom wordt ie zeker veel ingezet. Vind vooral het leukste dat ik de bok al voor de keuringen gekocht heb (voor Raalte al) en dat andere fokkers hem hebben laten staan. 🙂
Dan de uitslagen. Eerst dus meteen met Topline 22 in de ring en alles ging precies zoals verwacht en gehoopt. Ik moest tegen de tot dusver onverslaanbare Heeckeren Coldplay en die mocht nu weer op kop en ik mocht mooi op de tweede plaats er achteraan. Commentaar ook twee dieren die heel dicht bij elkaar zaten en Topline 22 kreeg zelfs paar plusjes mee naar huis. Gelukkig kon Coldplay ’s middags zijn naam hoog houden en werd ie kampioen en mocht ik met Topline 22 weer mooi binnen komen. Daar ging ie weer zo gemakkelijk rond en liet zich zo mooi zien en kreeg daar de beloning met de reserve titel voor zijn mooie bokkentype en vloeiende belijning. Hieronder even twee foto’s van zaterdag. De ene gemaakt na afloop op de keuring en dacht dat het niet gelukt was en meteen bij thuiskomst ook nog even bij en met mijn moeder achter het huis. Vind beide foto’s wel wat hebben.

Bij de boklammeren had ik Keroazie v.d. Kikkert ook bij me en deze bok ging dus ook duidelijk kopje onder door het gebrek aan rust en vertrouwen aan de band en liet zich ook niet perfect zien. Terwijl deze bok juist zo’n prachtige houding en voorhand heeft.
Dan de geitlammeren. Zoals gezegd showden ze lang niet geweldig genoeg en mocht ik met alles gewoon in het midden en zelfs achteraan staan. Niet onrustig worden is dan het motto en gewoon ze de kans geven en hopen dat ik met de ruimte uitkom om zoveel mogelijk toch te laten aflammeren. Ergens denk ik ook wel van jammer dat ik niet paar echte beste lammetjes heb en paar gewone, dan kon je nog even gemakkelijker selecteren. Nu weet ik echt niet welke ik uit moet selecteren en vooral het diertje die zaterdag achteraan heeft gestaan, heb ik de meeste vertrouwen in samen met Topline 22.
Bij de volwassen geiten ging het een stuk beter. Isa vlot 1A in een goede rubriek, haar moeder Lissa 50 een 1B, Geesje een 1B (en enorm last van het uier, daarom liep ze met de achterbenen wat raar, maar toch bleef ze opzich gemakkelijk showen) en als laatste de veteraan Linda 11 v.d. Kuzemer die in haar individuele rondje ook niet wilde showen en op de vierde plaats kwam. Gelukkig kwam ze weer tot rust toen ik haar neerzette en toen de groep in beweging kwam, ging ze weer showen en vlot mocht ik van de vierde naar de tweede plaats en automatisch reserve kampioen.
Al met al gelopen zoals verwacht, had alleen gehoopt dat paar lammetjes ietsje beter zouden doen qua presentatie en dan ook qua beoordeling, maar dat is het risico als je gewoon al je 11 dieren meeneemt en al je lammetjes laat zien die dit jaar bij je geboren zijn. Kunnen niet veel fokkers zeggen dat ze alle lammetjes (zonder selectie) mee nemen naar de keuring toch?

Qua fokkerij heb ik er zeker veel vertrouwen in en wil dan ook graag afsluiten met de dagkampioen van de dag en de foto die Gradus Derksen van Shannara v.d. Roomberg in Raalte gemaakt heeft. De andere foto’s staan allemaal wel op de site van Noord-Nederland. Shannara werd dus dagkampioen bij ons zaterdag en alle kampioenen hadden die titel eigenlijk wel verdiend. Zelfs de lammetjes waren van ongekende kwaliteit en de andere kampioenen. Echter vind het best goed dat als alle dieren zo dicht bij elkaar zitten en je uit meerdere kampioenen echt kunt kiezen dat je dan de oudste van het stel neemt. De jeugd moet nog maar bewijzen als 4-jarige geit ook zo goed te zijn en als ze dat dan zijn, dan hebben ze ondertussen al veel meer titels behaald en mogen ze ook de dagkampioenstitel met recht ontvangen. Shannara haar bloedlijn vertoont ontzettend veel overeenkomsten met Topline 22 en hoop dus volgend jaar dat type er wat bij in te fokken en qua dieren zie ik er ook wel gelijkenissen in…

Shannara (foto gemaakt door Gradus Derksen)

Oude tijden? Gewoon moderne tijd en een levendige vereniging

Ja, de herinnering van de “goede oude tijd” komt bij mij weer boven. Dit door zelf inzender te zijn met 13 dieren en een Openshow in Noord-Nederland met 218 dieren. Het meeste werk is gebeurd en dat is het toiletteren en lopen leren. Denk dan aan vroeger dat mijn vader alles met de schaar moest bijwerken, want een tondeuse hadden we in die tijd niet. Trouwens onze eerste keuring in 1976 hadden we de staartjes van de geiten bijgeknipt, dat mocht toen nog totaal niet. Jaren later op onze wintershow van Noord-Nederland, kwamen de eerste echte getoiletteerde dieren (uit het Oosten van het Land). Dit waren zwarten, maar ze leken meer grijs met zwart en werden al gekscherend poedels genoemd. Duurde niet lang of het was wel toegestaan, echter wel nog altijd met de opmerking ze niet korthariger te doen lijken (even uit mijn hoofd, dus scheren is nog altijd niet toegestaan).

Tegenwoordig ben ik soms veel te pietluttig met toiletteren, zie ik bij de klauwen of de bijklauwen (of beide klauwen) nog paar haartjes zitten, dan pak ik die poot weer en scheer dat er ook nog weg. Wat een gekheid toch? Zelf als keurmeester heb ik nog nooit bij de beoordeling van een diertje gelet op het feit dat alle haartjes bij de klauwtjes wel netjes bijgewerkt waren en heb ook nog nooit een keurmeester horen zeggen van; jammer van die 3 haartjes nog bij het klauwtje, anders had u een plaatsje naar voren gemogen! 🙂

Het goede gevoel van vroeger krijg ik zeker door het aantal dieren en dat van de 218 dieren zelfs 93 dieren door niet Noord-Nederlanders zijn ingeschreven. Dan ga ik even terug in de tijd en komt onze super geslaagde jubileumshow van 1996 boven. Dat jaar bestond Noord-Nederland 25 jaar en hielden we op 5 oktober in Eelde onze jubileum openshow. Heb het uitbundig verslag in De Dwerggeit er even bijgepakt, gemaakt door Michel Heijnen en zie dat we daar 208 dieren hadden. Hier kwamen de inzenders echt uit alle hoeken van Nederland en zelfs uit verenigingen die al lang niet meer bestaan, zoals Rivierenland, Oost-Brabant en Limburg, maar natuurlijk ook Oost-Nederland, Zuid-West-Nederland en Noord-Holland. Wat een evenement was dat. De dag begon gewoon om 10.00 uur s morgens en de keurmeesters waren Hans van Leur en Adriaan Groeneveld. Adriaan is nu zaterdag ook weer van de partij, daar zit zeker de ervaring.
Het was niet alleen een keuring. We hadden tafels vol staan met alles wat maar met geiten te maken had, een grote tombola, demonstratie van bokkenwagens en waarin de winnaars van de verklede kindershow een ereronde in de ring mochten maken, we hadden een super veteranen rubriek waarin de veteranen ouder dan 10 jaar welkom waren en zelfs die rubriek kwam vol en er liepen geiten van 14 jaar nog vrolijk rond, we hadden een eliteveiling en zelfs ook nog groepen! Voor aanvang van de keuring deden we met iedereen een kop koffie/thee en iedereen werd een lunch aangeboden bestaande uit soep en een koud buffet. Door dit alles werd het een heel vol dagprogramma en werden om half zes de dagkampioenen bekend gemaakt en volgens mij vond niemand dat erg dat die dag lang duurde. Hoorde wel achteraf dat bepaalde personen dus heel laat thuis waren, maar ook die hadden het er graag voor over.
Nu hebben we alleen maar een keuring, zonder poespas en zonder groepen en beginnen we al om half tien. Moet toch gemakkelijk te doen zijn in één ring? Vooral als u ook de andere keurmeester weet en dat is Marinus Bosman.
Hieronder paar sfeerfoto’s van onze jubileumshow van 1996, laten we er weer een gezellige show van maken. Sorry voor de kwaliteit, heb ze gescand vanuit het maandblad.

 

 

Tevens nog een routebeschrijving van de manege, want het adres is wel De Eswal 2, maar met het navigatiesysteem komt u dan helaas op het kerkhof. U kunt veel  beter Noordenveldweg 1 te Vries ingeven. Daar ziet u dan een klein weggetje en als u die inrijdt dan ziet u de manege 100 meter verderop al.
Let op, we beginnen om half tien en hebben een strak schema, die voorziet in vlot, maar niet gejaagd. Op het moment dat de rubriek besproken wordt, dan verwachten we de volgende rubriek al in de ring. Zo wordt er geen tijd verloren met wachten (want daar verlies je altijd de meeste tijd).

Archief